หลินเป่าเป่าคว้าโทรศัพท์ไป “ฮึ่ม! ฉันจะอยู่กับจือจือที่นี่อีกนาน ๆ ค่อยกลับ”
พูดจบก็ตัดสายไปทันที
ตี้จืออิงยิ้มอย่างจนใจ
ไม่นานก็มีคนมาเคาะประตู เป็นพนักงานส่งของ
เธอรับของมาตรวจดู ทุกอย่างครบถ้วนดี ทั้งโทรศัพท์ เสื้อผ้า แปรงสีฟัน ผ้าเช็ดตัว เตรียมมาให้พร้อมหมดแล้ว
พอหลินเป่าเป่าเห็นโทรศัพท์ก็ลิงโลด “โทรศัพท์ของฉัน!”
“ตั้งครึ่งเดือน ในที่สุดฉันก็ได้โทรศัพท์คืนแล้ว!”
เธอพูดอย่างตื่นเต้น “จือจือ คืนนี้เราไปกินมื้อใหญ่กัน ฉันเลี้ยงเอง!”
อยู่ต่างประเทศทรมานเธอแทบตาย ไม่มีของอร่อยให้กินสักอย่าง เดิมทีพอกลับประเทศก็คิดว่าจะกินให้หนำใจ แต่ผลคือได้เข้ากรงขังฟรี ๆ ตั้งครึ่งเดือน
ทุกวันกินได้แต่อาหารรสจืดที่พ่อแม่ทำให้
ในปากแทบลืมรสชาติอาหารแปรรูปของยุคนี้ไปแล้ว
หลินเป่าเป่าสั่งอาหารรัว ๆ “กุ้งเครย์ฟิช หม้อเลือดหมูเผ็ด บาร์บีคิว เบียร์ ไก่ทอด ปลาเผา กบนา...”
ไรเดอร์ส่งอาหารสิบแปดคนออกเดินทางพร้อมกัน พออยู่ในลิฟต์ก็ได้แต่มองหน้ากันไปมา
สีแดง เหลือง น้ำเงินมาพบกัน
ไรเดอร์ชุดแดงพูดว่า “ฉันมาส่งที่ห้อง 2401 นะ เพื่อน เธอก็มาส่งที่นี่เหมือนกันเหรอ”
ไรเดอร์ชุดเหลืองตอบ “ใช่”
ไรเดอร์ชุดน้ำเงินมองใบเสร็จ “ฉันก็มาส่งที่ห้อง 2401 เหมือนกัน”
ตี้จืออิงยกเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งรอไรเดอร์อยู่หน้าประตู
วิ่งเข้าออกหลายรอบเหนื่อยเกินไป
ในห้อง 2402
เสิ่นจิ้งจื้อ: ถ้าไม่มีภาพจากกล้องวงจรปิด ฉันคงนึกว่าเธอถูกเถาเที่ยกลืนกินไปแล้ว...
ไม่นานเดลิเวอรีก็วางเต็มโต๊ะ สีสัน กลิ่น และรสชาติครบครัน
ตี้จืออิงกับหลินเป่าเป่ากลืนน้ำลาย