ตั้งแต่ครั้งก่อนที่ตี้จืออิงทำตัวเองเดือดร้อน เสิ่นจิ้งจื้อก็ปลดปล่อยสัญชาตญาณดิบ ไม่เว้นทั้งกลางวันกลางคืน🔒เธอ
ตี้จืออิงทนไม่ไหว จึงร้องขอให้เขา*เธอไป แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการเริ่มต้น*รอบใหม่
หลังผ่านไปหลายครั้ง เธอก็ตระหนักได้ว่าการ*วิงวอนของตัวเองมีแต่จะทำให้เขายิ่งตื่นเต้น
เธอจึงเลือกเงียบสนิท ทุกครั้งทำได้แค่ซ่อนตัวร้องไห้อยู่ใต้ผ้าห่ม
ครั้งนี้เธอก็หดตัวร้องไห้อยู่ใต้ผ้าห่มอีกครั้ง เสิ่นจิ้งจื้อดึงผ้าห่มออกในคราวเดียว แล้วยิ้มอย่างร้ายกาจ “ที่รัก ตาแดงเหมือนกระต่ายเลย น่ารักจัง”
เธอเดือดปุดทันที “ไอ้สารเลว ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน ออกไปเดี๋ยวนี้!”
“อืม ๆ ไอ้สารเลวไม่ต้องให้เธอมายุ่งหรอก ไม่ออก จะอยู่เป็นเพื่อนที่รักที่เหมือนกระต่ายนี่แหละ”
เสิ่นจิ้งจื้อหน้าด้านหน้าทน กอดเธอคลอเคลียอยู่นาน
แตกต่างจากเมื่อก่อนที่เอาแต่ตอบอือกับโอ้จนแทบทำให้คนโมโหตาย ราวฟ้ากับเหว
เหมือนคนธรรมดาที่กำลังตกอยู่ในห้วงรัก
แต่ตี้จืออิงไม่ได้ชอบเขาเลย และก็ไม่ได้หลงกลท่าทีแบบนี้ของเขาด้วย
“เสิ่นจิ้งจื้อ ฉันขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ...”
“คุณมีคุณสมบัติดีขนาดนี้ หน้าตาก็ดี ยังไงก็ต้องมีผู้หญิงชอบคุณอีกเยอะ ปล่อยฉันไปเถอะ ได้ไหม?”
เธออยากอาละวาดให้สุดเสียง แต่ลองมาแล้วก็ไม่ได้ผล
สู้พูดกับเขาดี ๆ ด้วยเหตุผลเสียยังดีกว่า
รอยยิ้มบนใบหน้าเสิ่นจิ้งจื้อเลือนหายไป น้ำเสียงเย็นชา “ในเมื่อรู้ว่าฉันยอดเยี่ยมขนาดนี้ แล้วทำไมถึงไม่ชอบฉัน?”