ซวีฉางโชวกำลังจะก้าวเข้าสู่บึงสายฟ้า
ทันใดนั้น ฤๅษีชุดเทาคนหนึ่งก็วิ่งออกมาจากบึงสายฟ้า เป็นคนแก่ราวหกสิบปี
แต่เห็นเขาผมเผ้ายุ่งเหยิง กระจัดกระจาย ใบหน้ามอมแมม ไปทั่วทั้งกายยังมีสายฟ้าละเอียดวิ่งพล่าน
"ไม่ดีแล้ว ท่านอู้ออกมาแล้ว"
"ท่านอู้อ เป็นอย่างไรบ้าง?"
"ท่านพี่อู้......"
ผู้คนมากมายต่างมองไปที่ฤๅษีชุดเทาคนนั้น
คนแก่ตัวสั่นไปทั้งกาย ใบหน้าซีดขาว ยิ้มขื่นกล่าวว่า "บึงสายฟ้าแห่งนี้น่าสะพรึงเกินไป หากไร้ซึ่งวิธีหลบเลี่ยงสายฟ้าแล้ว ห้ามเข้าไปเป็นอันขาด มิเช่นนั้นจะเสียชีวิตเปล่า ๆ"
"น่ากลัวถึงเพียงนั้นเชียว!"
ผู้คนได้ยินแล้ว ต่างพากันขวัญหนีดีฝ่อ
เหล่าผู้ที่เดิมทีคิดจะเข้าบึงสายฟ้าก็ไม่กล้าเข้าไปอีกต่อไป
"หนี!"
"รีบหนี!"
"รีบ ๆ เร็วเข้า"
ในบึงสายฟ้า ทันใดนั้นก็มีเสียงอึกทึกครึกโครมดังขึ้น
ตามติดมา ผู้ฝึกปราณห้าหกคนก็วิ่งออกมา ทุกคนล้วนตัวดำเป็นถ่านไปทั้งกาย ยังมีคนหนึ่งแขนขาดไปข้างหนึ่ง ตรงรอยขาดนั้นดำเกรียม
"เกิดอะไรขึ้น?"
"พวกเราเจอวัวสายฟ้าเขาสำราญ ถูกมันตะลุมบอนเอา"
"ใช่แล้ว วัวสายฟ้าเขาสำราญอยู่ในบึงสายฟ้าราวกับปลาได้น้ำ ผู้ที่มิใช่ผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสร้างฐานล้วนต้านทานมันไม่ได้"
"แล้วพวกเราจะทำอย่างไรดี?"
"ทางที่ดีที่สุด คือล่อวัวสายฟ้าเขาสำราญออกมา"
ผู้คนไม่กล้าเข้าไป แต่ก็ไม่ยอมจากไป เริ่มปรึกษาหารือหาทางรับมือวัวสายฟ้าเขาสำราญ
"ศิษย์พี่เยี่ย ข้าจะเข้าไปแล้ว"
"เดี๋ยวก่อน!"
เยี่ยซานหูรั้งซวีฉางโชวไว้ กล่าวเป็นห่วงว่า "ศิษย์น้องซวี คนมากมายขนาดนั้นยังไม่ใช่คู่มือของวัวสายฟ้าเขาสำราญเลย เจ้าอย่าได้โง่เขลาเป็นอันขาด"