"ฮี่ฮี่ฮี่ ฮี่ฮี่ฮี่ ฮี่ฮี่ฮี่..."
พอเห็นศิษย์สำนักเซียนเขียวและตระกูลม่อทำท่าทางน่าเกลียดน่าอาย หลงเซียนเยี่ยนก็หัวเราะได้ยิ่งยามยิ่งขึ้นไปอีก ไร้ซึ่งความเกรงใจใดๆ
เสียงหัวเราะของนางยิ่งทำให้เหล่าศิษย์สำนักเซียนเขียวและตระกูลม่อทนไม่ไหว พากันแสดงสีหน้าหลงใหลเคลิบเคลิ้มออกมา
ส่วนกลุ่มศิษย์สำนักเหอหวนที่อยู่เบื้องหลังหลงเซียนเยี่ยน ต่างก็พากันหัวเราะเยาะอย่างเหี้ยมโหด
เสียงหัวเราะของพวกเขา ในหูของหลี่ถงและม่ออู๋ซวงฟังดูแล้วช่างเสียดแทงใจนัก
"ตื่นได้แล้ว!"
หลี่ถงกวาดแขนเสื้อปราดหนึ่ง สายลมกรรโชกก็พลันพัดมา หลี่หลินเฮ่าและคนอื่นๆ ต่างก็สะท้านสะเทือนไปทั่วกาย จิตใจก็สงบลงได้ในทันที
พอตั้งสติได้แล้ว ถึงเป็นช่วงที่น่าอับอายที่สุด ในหมู่พวกเขา บัดนี้มีไม่น้อยที่ยังคงตั้งเต็นท์อยู่
"ขยะ! ล้วนเป็นขยะ! ช่างน่าอายยิ่งนัก!"
หลี่ถงชี้หน้ากลุ่มคนด่าไปมา หลี่หลินเฮ่ากับพวกพ้องต่างก้มหน้าลง หน้าแดงระเรื่อไปถึงต้นคอด้วยความละอาย
บางคนแสร้งทำเป็นปิดบัง มือล้วงเข้าไปในชุดนักพรต แล้วแอบกดเจ้าเพื่อนยากของตัวเองไว้ ท่าทางที่ยิ่งปิดยิ่งมิดเช่นนี้ ยิ่งดูน่าอายเข้าไปใหญ่
เวลานี้ ในบรรดานักบำเพ็ญชายทั้งหมด มีเพียงซวีฉางโชวเท่านั้นที่ยังปกติดี
เยี่ยซานหูกับนักบำเพ็ญหญิงอีกสองสามคน ต่างก็แอบอมยิ้มปิดปากกันคนละที
"สหายหลง วัยขนาดนี้แล้ว ยังจะมาล้อเลียนเด็กๆ พวกนี้เล่นมีประโยชน์อันใด? เช่นนี้ไม่เป็นการเอาหน้าผู้หลักผู้ใหญ่ไว้ที่ไหนเลย"
ม่ออู๋ซวงเอ่ยขึ้น เสียงหัวเราะของหลงเซียนเยี่ยนก็พลันหยุดชะงักลงทันที
รอยยิ้มบนใบหน้าของนางแข็งค้างไปชั่วขณะ