"ยอม ยอม ข้ายอม!"
หวงเซียนกุ้ยรีบพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว
ล้อเล่นหรือไร ใต้เซ็นสัญญามารใจแล้ว จะให้ไม่ยอมได้อย่างไร
ซวีฉางโชวยิ้มพลางหยิบลูกคิดเล็กๆ ออกมา แล้วกล่าวว่า "เมื่อเจ้ายอมรับเช่นนั้น เรามาคิดบัญชีนี้กันเถอะ"
"ขอรับ!"
หวงเซียนกุ้ยก้มหน้ารับคำ ไม่กล้าพูดอะไรมาก
ซวีฉางโชวกล่าว "เมื่อสามเดือนก่อน เจ้ามาที่ยาขอยืมหินวิญญาณหนึ่งร้อยก้อน ตามข้อกำหนดในสัญญามารใจ เดือนแรกไม่ต้องเสียดอกเบี้ย ดอกเบี้ยเริ่มคิดตั้งแต่เดือนที่สอง ส่วนเดือนที่สามดอกเบี้ยทวีคูณ"
"เดือนแรก เจ้าควรคืนข้าให้ครบหนึ่งร้อยก้อน เจ้าก็ไม่คืน"
"เดือนที่สองเริ่มมีดอกเบี้ย คิดตามอัตราหนี้นอกระบบ เก้าออกสิบสามเข้า เจ้าควรคืนข้าให้ครบหนึ่งร้อยสี่สิบสี่ก้อน"
"แต่เดือนที่สองเจ้าหาได้คืนไม่ ดอกเบี้ยเดือนที่สามต้องทวีคูณ เมื่อทวีคูณแล้ว ก็คือคิดทบจากหนึ่งร้อยสี่สิบสี่ก้อน ดอกเบี้ยทบต้น เก้าออกสิบสามเข้าก็กลายเป็นเก้าออกยี่สิบหกเข้า เจ้าควรคืนข้าให้ครบสี่ร้อยสิบหกก้อน"
"อะไรนะ! สี่ร้อยสิบหกก้อน!"
ลูกตาของหวงเซียนกุ้ยแทบหลุดออกจากเบ้า
เขานึกว่าเพียงแต่ดอกเบี้ยทวีคูณเท่านั้น ไม่คิดว่ามันจะคิดทบทั้งต้นทั้งดอก กำเงินตอกเบี้ยทบต้นสูงลิ่ว
ตนเองกู้มาแค่หนึ่งร้อยก้อน ผ่านไปแค่สามเดือน กลับกลายเป็นสี่ร้อยก้อน หากสามปีไม่คืน เกรงว่าขายทั้งตระกูลหวงก็ยังไม่พอใช้หนี้
"ท่านซวี นี่ท่านคิดเลขผิดหรือไม่?" หวงเซียนกุ้ยเอ่ยถามเสียงเบา