"สมน้ำสมเนื้อ!"
ซวีฉางโชวยิ้มบางๆ เอื้อมมือไปหยิบถุงเก็บของระดับล่างจากเอว ส่งให้หวงเซียนกุ้ย
หวงเซียนกุ้ยตรวจดูแล้ว หินวิญญาณหนึ่งร้อยก้อน ครบถ้วนไม่ขาดสักก้อน จึงพยักหน้าอย่างพอใจ
"ลงนามสัญญามารใจเถิด"
ซวีฉางโชวหยิบกระดาษป่านเหลาผืนหนึ่งออกมา บนนั้นเขียนสัญญามารใจที่เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว
หวงเซียนกุ้ยกวาดตามอง:
สัญญามารใจ
นับจากวันนี้เป็นต้นไป — ขอยืมหินวิญญาณหนึ่งร้อยก้อนจากท่านเต๋าหวังไห่ การยืมครั้งนี้ เดือนแรกคืนเต็มจำนวน ไม่คิดดอกเบี้ย ดอกเบี้ยเริ่มคำนวณตั้งแต่เดือนถัดไป เก้าออกสิบสามเข้าสาม เดือนที่สามคือเก้าสิบวันเป็นกำหนดชำระ หากไม่ชำระคืน ผู้ให้ยืมสามารถเปิดใช้สัญญามารใจได้
หวงเซียนกุ้ยตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายรอบ จึงลงนามชื่อตนเองบนสัญญามารใจ และใช้เลือดของตัวเองกดพิมพ์ลายนิ้วมือ
สัญญามารใจนี้ มิใช่เรื่องเล่นๆ ไม่มีผู้ใดกล้าฝ่าฝืน แม้แต่บรรพชนขั้นหยวนอิง เมื่อลงนามสัญญามารใจแล้วก็ต้องปฏิบัติตาม
หากไม่ปฏิบัติตาม อีกฝ่ายเปิดใช้สัญญามารใจ ผู้ยืมต้องพบกับเคราะห์กรรมจากฟ้าลงโทษถึงแก่ความตาย
เมื่อลงนามสัญญามารใจแล้ว ย่อมมีผลทันที แม้จะฆ่าผู้ให้ยืม หรือจ้างคนไปฆ่าผู้ให้ยืม สัญญามารใจก็จะเปิดใช้เองโดยอัตโนมัติ ไม่อาจหนีพ้นการชำระบัญชีของฟ้าได้
สัญญามารใจ ได้รับการพิสูจน์มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ไม่เคยล้มเหลวเลย
ดังนั้น ผู้บำเพ็ญเพียรทั้งหลาย ไม่มีผู้ใดกล้าฝ่าฝืนสัญญามารใจ
หวงเซียนกุ้ยย่อมรู้ดีว่าสัญญามารใจนั้นร้ายแรงเพียงใด แต่ในเวลานี้ เขาถูกมารเสน่ห์ของนางฟ้าหงลวียนล่อหลอมจนจิตใจหลงไหล ไม่คิดไกลถึงขนาดนั้น