เนี่ยหลิงซวง: "แต่กระไรเล่า"
ซวีฉางโชว: "แต่ ต้องจัดสรรหินวิญญาณกันใหม่ สองฝ่ายเรา ใครจับกวางมงคลห้าสีได้ ผู้นั้นได้สี่ก้อนหินวิญญาณ ฝ่ายที่จับไม่ได้ ได้สองก้อน"
เนี่ยหลิงซวงพยักหน้า: "สมควรเป็นเช่นนั้น"
"ดี ไปกันเถอะ!"
"ไป!"
เนี่ยหลิงซวงกับหลิวเฉิงหยวนกระโจนขึ้นผืนพรมบิน จางเจิ้งหยวนขึ้นไปบนน้ำเต้าบินของซวีฉางโชว หมู่คณะมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
จากที่นี่ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือห้าพันลี้ มีเทือกเขาลูกหนึ่งชื่อเขาขุนเขาเมฆา ในเทือกเขานั้น มักมีกวางมงคลห้าสีออกอาละวาดให้พบเห็นอยู่เนืองๆ
ระหว่างทางไม่มีอะไรต้องบรรยาย
สามวันให้หลัง สี่คนเดินทางมาถึงเทือกเขาเมฆา
เทือกเขาเมฆามีหมอกหนาทึบ เต็มไปด้วยละอองเมฆปกคลุม
มาถึงที่นี่ ซวีฉางโชวอดขมวดคิ้วไม่ได้
ที่นี่เต็มไปด้วยหมอกมัว หากอยากจับกวางมงคลห้าสีซึ่งมีความคล่องแคล่วสูงยิ่งในหมู่ม่านหมอก ยิ่งยากขึ้นอีกหลายเท่า
เนี่ยหลิงซวงมีประสบการณ์มากกว่า ครั้นมาถึงเขาหมอกแล้ว นางให้ทุกคนลงจากยานบิน แล้วเดินเท้าค้นหาภายในภูเขา
ครึ่งวันให้หลัง
เนี่ยหลิงซวงชี้ไปที่รอยเท้าชุดหนึ่งบนพื้นดิน ขนาดเท่ากำปั้นทารก เอ่ยด้วยความดีใจ: "พบแล้ว นี่คือรอยเท้าของกวางมงคลห้าสี"
หลายคนได้ยิน ต่างเผยสีหน้ายินดี
ซวีฉางโชวโน้มตัวเข้าไปดู รอยเท้าไม่ใหญ่นัก ค่อนข้างชัดเจน ราวกับพระจันทร์เสี้ยวเล็กๆ สองดวงหันเข้าหากัน ตรงกลางมีร่องแยกออกจากกัน
จากรอยเท้านี้พอคาดเดาได้ว่า รูปร่างของกวางมงคลห้าสีคงไม่ใหญ่โตนัก
เนี่ยหลิงซวงจ้องมองอย่างตั้งใจสองสามที แล้วกล่าว: "รอยเท้านี้ยังสดใหม่มาก คงเหลือไว้หลังจากเมื่อเช้านี้ ตอนนี้ดึกมากแล้ว ฟ้ากำลังจะมืด ไว้พรุ่งนี้เช้าตรู่ ค่อยคิดหาวิธีล่อกวางมงคลห้าสีให้ออกมา"