"นี่คือสิ่งที่เจ้าพูดเอง"
หลิวเฉิงหยวนมองซวีฉางโชวด้วยแววตาดูแคลนเล็กน้อย
ในสายตาเขา ซวีฉางโชวเป็นเพียงขั้นฝึกปราณสิบเอ็ดชั้น พลังวิญญาณในทุกด้านย่อมด้อยกว่าเขาอย่างแน่นอน
เขาออกแรงได้เพียงใด ซวีฉางโชวก็ไม่เห็นจะออกแรงได้เท่านั้น
"ข้าพูดแล้ว ย่อมทำตามที่พูด" ซวีฉางโชวเอ่ยอย่างราบเรียบ
หลิวเฉิงหยวนไม่ยอมหยุด:"หากเจ้าพูดแล้วทำไม่ได้เล่า?"
ซวีฉางโชวหรี่ตากล่าว:"หากข้าทำไม่ได้ หินวิญญาณส่วนของข้าก็ไม่ต้อง..."
"ศิษย์น้องซวี อย่าฉุนเฉียว อย่าฉุนเฉียว"
จางเจิ้งหยวนรีบรั้งซวีฉางโชวไว้ ไม่ให้เขาพูดต่อ จากนั้นจึงหันไปพูดกับหลิวเฉิงหยวนอย่างสุภาพ:"ศิษย์น้องหลิว ศิษย์น้องซวียังเยาว์วัย นิสัยตรงไปตรงมา พูดจาห้วนห้าว อย่าถือสาเขาเลย"
คำพูดของเขา แม้จะเป็นการดูถูกซวีฉางโชว แต่กลับช่วยซวีฉางโชวในอีกทางหนึ่ง เขาไม่อยากให้ซวีฉางโชวออกแรงไปโดยเปล่าประโยชน์
จางเจิ้งหยวนคิดว่า ซวีฉางโชวต้องมือไม้ตึงตัวแน่ๆ จึงยอมออกมารับภารกิจนอกสำนักทั้งที่อยู่เพียงขั้นฝึกปราณสิบเอ็ดชั้น
เขาหาได้รู้ไม่ว่าสิ่งที่ซวีฉางโชวใส่ใจมิใช่เรื่องได้หรือเสียหินวิญญาณ หากแต่ต้องการรู้จุดหมายปลายทางสุดท้ายของกวางห้าสี
ซวีฉางโชวรู้ดีว่าจางเจิ้งหยวนเป็นห่วงเป็นใยเขา ดังนั้นจึงไม่พูดอะไรอีก
หลิวเฉิงหยวนสีหน้าไม่พอใจ:"ไม่ได้นะ ทุกคนอยู่ทีมเดียวกัน เหตุใดต้อง..."
"พอแล้ว!"
เนี่ยหลิงซวงยกมือขึ้นขัดจังหวะหลิวเฉิงหยวน แล้วกล่าว:"ตั้งแต่ทุกคนอยู่ทีมเดียวกัน ก็ควรสามัคคีกัน ไม่ควรคำนวณแพ้คำนวณชนะ ไม่ควรคิดว่าใครออกแรงมากใครออกแรงน้อย"