หลังจากใช้สรวงอาหารวิญญาณเสร็จ ซวีฉางโชวก็ไปส่งงานร่วมกับหยางไป๋เหลา
เข้าไปในสำนักบำเพ็ญของหลี่เต้าถู เวลานั้นเขากำลังนั่งสมาธิอยู่ ข้างกายมีหลี่หลิงเอ๋อร์ยืนอยู่
"ขั้นฝึกปราณชั้นสิบ!"
กวาดสายตามองหลี่หลิงเอ๋อร์ ซวีฉางโชวอดสูดลมหายใจเย็นเยียบไม่ได้
สามเดือนก่อน ตอนที่เขาเห็นหลี่หลิงเอ๋อร์ นางยังอยู่ขั้นฝึกปราณชั้นเก้า
เพิ่งสามเดือนก็ทะลวงถึงขั้นฝึกปราณชั้นสิบแล้ว ราวกับว่าสำหรับหลี่หลิงเอ๋อร์แล้ว กำแพงกั้นระหว่างขั้นฝึกปราณชั้นเก้าถึงชั้นสิบไม่มีอยู่จริง
"พี่ฉางโชว ท่านมาแล้วหรือ ข้ารอท่านอยู่นานแล้ว"
หลี่หลิงเอ๋อร์วิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว แล้วคว้าแขนซวีฉางโชวไว้แน่นอย่างสนิทสนม
"ฮ่าๆ เจ้าหนูน้อย เจ้ามาเร็วเกินไปต่างหาก"
"ฮี่ฮี่ พี่ฉางโชว ข้าอยากพบท่าน"
ขณะนั้นเอง หลี่เต้าถูก็ลืมตาขึ้น
มองซวีฉางโชว เห็นว่าอยู่ขั้นฝึกปราณชั้นสิบเอ็ด ก็พยักหน้าอย่างพอใจ
"ศิษย์หยางไป๋เหลา คารวะอาจารย์หลี่"
"ศิษย์ซวีฉางโชว คารวะอาจารย์หลี่"
หยางไป๋เหลาและซวีฉางโชว คำนับหลี่เต้าถูอย่างนอบน้อม
"ไป๋เหลา ฉางโชว นั่งลงเถิด!"
"ขอรับ!"
ทั้งสองนั่งลงบนเสื่อกกด้านล่างอย่างนอบน้อม
หลี่เต้าถูเอ่ยปากอย่างเรียบเฉย "มีข่าวเล็กๆ จะบอกพวกเจ้า ตั้งแต่นี้ไป ภารกิจของศิษย์ยอดเขียวหมึกของเราลดลงหนึ่งในสาม เงินเดือนรายเดือนยังคงเดิม"
"จริงหรือ!"
"ดียิ่งนัก!"
หยางไป๋เหลาและซวีฉางโชวสบตากัน ต่างเผยสีหน้ายินดียิ่ง
ซวีฉางโชวคำนวณดู ตอนนี้เขาอยู่ขั้นฝึกปราณชั้นสิบเอ็ด ทุกเดือนต้องส่งยันต์วายุพัดพาสี่ร้อยยี่สิบแผ่น หักหนึ่งในสามแล้ว ทุกเดือนก็เพียงแค่ส่งยันต์วายุพัดพาสองร้อยแปดสิบแผ่น เงินเดือนรายเดือนยังคงเป็นหินวิญญาณสามก้อนเหมือนเดิม