"เล่งมู่หยาง เจ้ามาหาข้านี่!"
หลี่หลิงเอ๋อร์ยืนอยู่บนเรือเหาะ เอามือเท้าเอว มองลงมายังเล่งมู่หยางอย่างบงการ
"อาจารย์หลี่ ท่านมีคำสั่งใดหรือ?"
เล่งมู่หยางเอ่ยปากอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า
"นี่คือพี่ฉางโชวของข้า เขาจะไปกับพวกเจ้าที่เตาเผาตระกูลจูพร้อมกัน หากใครกล้ารังแกเขา เล่งมู่หยาง ข้าจะเอาหัวเจ้า!"
"ไม่กล้า ไม่กล้า! พวกเราไม่กล้าจริงๆ!"
เล่งมู่หยางพยักหน้ารัวๆ ชายหนุ่มและหญิงสาวที่อยู่ข้างกายก็พากันก้มหัวคำนับไม่หยุด
"พี่ฉางโชว หากพวกเขากล้ารังแกเจ้า กลับมาก็บอกข้าได้นะ"
"เอาเถิด!"
ซวีฉางโชวพยักหน้า รู้สึกซาบซึ้งใจ เด็กน้อยคนนี้โตขึ้นแล้ว กลับกลายเป็นฝ่ายปกป้องเขาบ้างแล้ว
"พี่ฉางโชว เจ้าต้องระวังตัวด้วย" หลี่หลิงเอ๋อร์มองซวีฉางโชวด้วยความเป็นห่วง กำชับเช่นนั้น
"ข้าไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวล เจ้าจงหมั่นฝึกฝนเสีย"
"อื้ม!"
หลี่หลิงเอ๋อร์อาลัยอาวรณ์ ครั้นเห็นซวีฉางโชวกำลังจะจากไป ดวงตาก็แดงก่ำ
ในใจนางนั้น นานมาแล้วที่ถือซวีฉางโชวเป็นคนใกล้ชิดที่สุด
เวลานี้ เรือเหาะสาธารณะลำหนึ่งตกลงสู่ศาลาข้างเชิงเขายอดไท่อี๋
"หลิงเอ๋อร์ เรือเหาะมาแล้ว ข้าต้องไปแล้ว!"
"พี่ฉางโชว แล้วพบกันใหม่!"
"แล้วพบกัน!"
ซวีฉางโชวโบกมือ แล้วขึ้นเรือเหาะสาธารณะพร้อมกับเล่งมู่หยางและคนอื่นๆ
เรือเหาะสาธารณะเคลื่อนออกไป จนกระทั่งเงาของหลี่หลิงเอ๋อร์หายไปจากสายตา เล่งมู่หยางสามคนจึงได้ถอนหายใจโล่งอก
เรือเหาะสาธารณะแล่นผ่านสถานีแล้วสถานีเล่า มุ่งหน้าไปยังยอดหน้าประตู
เงียบอยู่ไม่นาน เล่งมู่หยางก็มองมาทางซวีฉางโชว แล้วยิ้มเอ่ยว่า "ข้าเรียกเจ้าว่าศิษย์น้องซวี คงไม่กระไรนะ"