"หลิงเอ๋อร์ ต่อไปนี้เจ้าจงไปหาซวีฉางโชวผู้นั้นให้น้อยลง" เสียงของเหล่งเหมย์พลันเย็นชาลง
"ทำไมท่านถึงไม่ให้ข้าไปหาพี่ฉางโชวล่ะ"
พอล่วงรู้ว่าจะไม่ให้ตนไปหาซวีฉางโชว หลี่หลิงเอ๋อร์ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที
เหล่งเหมย์พูดอย่างไม่พอใจ "ข้ากลัวเจ้าจะละเลยการบำเพ็ญเพียร"
หลี่หลิงเอ๋อร์พูดอย่างไม่พอใจ "ท่านอาจารย์ ท่านเองต่างหากที่บอกว่า ก่อนถึงขั้นสร้างฐาน ข้าไม่ต้องบำเพ็ญเพียร แล้วจะละเลยการบำเพ็ญเพียรได้อย่างไรเล่า"
เหล่งเหมย์จนปัญญาจะโต้ตอบ จริงด้วย ตอนที่หลี่หลิงเอ๋อร์มาขอยาสร้างฐานจากนาง นางพูดเช่นนั้นจริง
นางกลัวว่าหลี่หลิงเอ๋อร์จะร้อนใจอยากได้ยาสร้างฐานจนกระทบกระเทือนจิตใจ จึงบอกนางว่า ก่อนถึงขั้นสร้างฐานไม่ต้องบำเพ็ญเพียร ขอเพียงไม่หนีออกจากสำนัก อยากไปเที่ยวที่ไหนก็ไป
เหล่งเหมย์ผ่อนเสียงลง พูดว่า "หลิงเอ๋อร์ เจ้าคือสตรี ปล่อยให้เจ้าติดตามชายหนุ่มอย่างซวีฉางโชวทั้งวันไม่ดี ใครต่อใครเขาจะหัวเราะเยาะเอาได้"
หลี่หลิงเอ๋อร์เบ้ปากน้อย ๆ "ข้าไม่กลัวหรอก ใครอยากหัวเราะก็หัวเราะไป ข้าชอบติดตามพี่ฉางโชว"
สีหน้าเหล่งเหมย์ยิ่งไม่พอใจ "พูดเหลวไหล กลายเป็นแบบไหนกัน สตรีต้องรู้จักรักษาเกียรติยศไว้ ไหนจะต้องมีคู่ชีวิตในภายหน้า หากคู่ชีวิตของเจ้ารังเกียจเจ้าจะทำอย่างไร"
หลี่หลิงเอ๋อร์หัวเราะ "จะกลัวอะไรเล่า ไม่มากที่สุด ข้าก็แต่งงานกับพี่ฉางโชว"
"เหลวไหลสิ้นดี!"
เหล่งเหมย์โกรธ พูดว่า "เจ้าทรงมีรูปลักษณ์เยี่ยมล้ำฟ้า ไปหลงระเริงกับความรักใคร่ของชายหญิงได้อย่างไร ข้าเตือนเจ้าไว้ ก่อนที่เจ้าจะก่อแก่นทอง ห้ามมีคู่ชีวิตเป็นอันขาด"