ซวีฉางโชวหยิบยารวมวิญญาณออกมาหนึ่งเม็ด วางเข้าปากเบา ๆ ยาแปรเปลี่ยนเป็นพลังวิญญาณอันเกรียงไกร แผ่ซ่านไปทั่วร่างของซวีฉางโชวในชั่วพริบตา
"ยารวมวิญญาณเอ๋ย ยารวมวิญญาณ อย่าทำให้ข้าผิดหวัง"
ยามนี้ ซวีฉางโชวทำได้เพียงฝากความหวังไว้ที่ยารวมวิญญาณ หากผลของยารวมวิญญาณยังไม่เป็นที่น่าพอใจ ชาตินี้เขาคงหมดวาสนาในการก่อแก่นทองอย่างแท้จริง
หากเป็นเช่นนั้น ตั้งแต่นี้ไปซวีฉางโชวก็ได้แต่ปลงตก นอนใจใช้ชีวิตสามร้อยปีอย่างสุขสบาย ใครควรแต่งก็แต่ง ใครควรมีบุตรก็มีบุตร ต่อไปนี้จุดสำคัญของชีวิตไม่ต้องอยู่ที่การบำเพ็ญเพียรอีกต่อไป
ฟู่ ๆ ๆ ~
พลังวิญญาณอันเกรียงไกร จากทั่วร่างทั้งแขนทั้งขาไหลเข้าสู่เส้นลมปราณของซวีฉางโชว ตามการหมุนเวียนของวิชาบำเพ็ญ ท้ายที่สุดก็รวมเข้าสู่ตันเถียน
รอจนพลังวิญญาณที่แปรเปลี่ยนจากยากลายเป็นถูกดูดซับจนหมดสิ้น ซวีฉางโชวจึงลืมตาขึ้น ยามนี้ ภายนอกหน้าต่างกลายเป็นยามสนธยาแล้ว
การย่อยยารวมวิญญาณเม็ดนี้ ก็ใช้เวลาเกือบหนึ่งวันหนึ่งคืนเช่นกัน แต่ผลลัพธ์กลับแตกต่างอย่างสิ้นเชิง
ผู้คนต่างกล่าวว่าฤทธิ์ของยารวมวิญญาณเป็นสิบเท่าของยาจวี้ชี่ อันที่จริงแล้วไม่เป็นเช่นนั้น ราคาเป็นสิบเท่าไม่ผิด แต่ฤทธิ์กลับมีเพียงสามสี่เท่าเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม สามสี่เท่าก็เพียงพอแล้ว
ซวีฉางโชวรู้สึกว่า หากเขาบำเพ็ญด้วยยารวมวิญญาณอย่างสม่ำเสมอ เขามีความมั่นใจว่าจะทะลวงสู่ขั้นสร้างฐานขั้นกลางได้ในสิบห้าปี
สิบห้าปีทะลวงขอบเขต ความเร็วเช่นนี้ถือว่ารวดเร็วมากอย่างแน่นอน
แน่นอนว่า สิบห้าปียังเป็นตัวเลขในอุดมคติ เป็นในกรณีที่ฝึกทุกวัน
ซวีฉางโชวไม่สามารถฝึกได้ทุกวัน เส้นเวลานี้ต้องยืดยาวออกไปอีก ต่อให้เป็นยี่สิบปีก็ว่าไป