"บัดซบ! เป็นมารนั่นอีก!"
ไท่ชูเฉวียนมาถึง สีหน้าไม่สู้ดีนัก
"ไท่ชูเต๋าโยว เรื่องนี้ท่านต้องให้คำอธิบายแก่ข้าสักหน่อย"
ไป๋เนี่ยนเซียนจ้องไปที่ไท่ชูเฉวียน ท่าทางเอาเรื่อง
"ขออภัยเป็นอย่างยิ่ง!"
ไท่ชูเฉวียนสีหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ เอ่ยว่า "เป็นความผิดพลาดของผู้อาวุโสเอง ข้าก็มิได้คาดคิดเช่นกันว่ามารนั่นจะลงมือในคืนนี้"
ลวนเฟิงเอ่ยอย่างไม่พอใจ "ไท่ชูเต๋าโยว ท่านมิได้บอกว่าจะจัดวางผนึกหลอมดาวทั้งห้าเพื่อต่อกรกับมารนั่นหรือ ไฉนมารมาถึงแล้วผนึกของท่านกลับมิได้เปิดใช้ หากผนึกหลอมดาวทั้งห้าของตระกูลท่านเปิดขึ้น พวกเราร่วมมือกันย่อมสังหารมารนั่นได้"
ไท่ชูเฉวียนยิ้มขื่น อธิบายว่า "ผู้อาวุโสตั้งใจจะจัดวางผนึกแต่เช้าตรู่ แต่น่าเสียดาย บ่าวในจวนส่วนใหญ่ล้วนเป็นสามัญชน ดังสุภาษิตที่ว่า เทพเจ้าต่อสู้กัน ยากจนถึงสามัญชน ผู้อาวุโสเกรงว่าจะเป็นอันตรายแก่พวกเขา จึงคิดจะอพยพบ่าวไพร่ก่อน แล้วค่อยจัดวางผนึกเพื่อต่อกรกับมารนั่น ใครจะคิดว่ามารนั่นลงมือเร็วปานนี้ คืนนี้ก็จัดการเฟิงเต๋าโยวเสียแล้ว เรื่องนี้เป็นเพราะผู้อาวุโสคิดไม่รอบคอบ แต่เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ ผู้อาวุโสก็จนใจจริง ๆ"
"หึ!"
ไป๋เนี่ยนเซียนส่งเสียงเย็นชา สายตาเฉียบคม "ไม่ว่าเช่นไร เฟิงเต๋าโยวถูกสังหาร ท่านมีส่วนรับผิดชอบที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ท่านต้องให้คำอธิบายแก่ข้าให้ได้ มิฉะนั้น อย่าหาว่าข้าไร้มารยาท"
"ใช่แล้ว!"
ลวนเฟิงเสริม "บ่าวไพร่ของท่านล้วนเป็นสามัญชน ต่อให้ตายหมดก็มิอาจเทียบเท่าเส้นผมของศิษย์พี่เฟิงของข้าได้แม้เส้นเดียว หากจัดวางผนึกไว้แต่เนิ่น ๆ ศิษย์พี่เฟิงก็คงไม่ถูกสังหาร ไท่ชูเต๋าโยว ท่านต้องชดใช้ให้พวกเรา"