จบสิ้น...
เมื่อเห็นลิงทองคำขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ คราโตก็พุ่งดิ่งลงมา หลี่หลิงเอ๋อร์รู้ดีว่าครั้งนี้ตนต้องตายแน่
ลิงทองคำตัวนั้นนับว่าดุร้ายเพียงใด สามหมัดสองเตะก็สังหารราชสีห์ได้สิ้นชีพ หากประมือเพียงลำพัง หลี่หลิงเอ๋อร์เองก็รู้ว่าตนสู้ลิงทองคำไม่ได้ ไหนเลยจะต้องรับมือกับบัณฑิตปีศาจสามตนที่ล้อมโจมตีพร้อมกัน
"หลิงเอ๋อร์"
เสียงคุ้นหูดังขึ้นข้างหูของหลี่หลิงเอ๋อร์ ทำให้นางสะดุ้งจนได้สติ: "พี่ฉางโชวหรือ?"
"เมื่อครู่เป็นเสียงพี่ฉางโชวจริงหรือ ไม่แน่ใจว่าข้าฝันไปเองหรือเปล่า"
วี้——
ในขณะนั้น กระบี่เหินผืนหนึ่งก็พุ่งลงมาจากนภา ตรงเข้าปักคอราชสีห์อย่างแม่นยำ ราชสีห์ล้มลงกับพื้นทันที
"กระบี่ชิงเฟิงของพี่ฉางโชว"
หลี่หลิงเอ๋อร์ตื่นเต้นสุดขีด แหงนมองขึ้นไปบนฟ้า จึงเห็นว่า บนหลังคราโต้นั้น มีชายหนุ่มผู้สุขุมนั่งสงบยืนอยู่
นอกจากซวีฉางโชวแล้ว ใครเล่าจะเป็นได้
ซวีฉางโชวเก็บกระบี่เหิน แล้วกระโจนตัวลงจากหลังเซี่ยวเฮย
"พี่ฉางโชว เป็นพี่จริงๆ ด้วย ข้าตกใจแทบแย่"
หลี่หลิงเอ๋อร์วิ่งเข้าไปกอดซวีฉางโชวแน่น ดวงตาแดงก่ำ ราวกับได้รับความอับอายอย่างใหญ่หลวง
ซวีฉางโชวลูบหลังหลี่หลิงเอ๋อร์ ปลอบโยนว่า "ไม่เป็นไรแล้ว ข้าอยู่ที่นี่ ไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้"
"อื้ม!"
หลี่หลิงเอ๋อร์เช็ดน้ำตา พยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย
"มา หลิงเอ๋อร์ ข้าจะแนะนำให้รู้จัก สองตนนี้เป็นสัตว์เลี้ยงของข้า ตัวนี้ชื่อเซี่ยวเฮย ตัวนี้ชื่อเซี่ยวจิน"