"ไป!"
จัดการเสือเขาจู๋เสร็จ ซวีฉางโชวก็กระโดดขึ้นหลังเสี่ยวเฮย เสี่ยวเฮยทะยานขึ้นสู่ฟ้าอีกครั้ง
ฟึ่บ——
ครึ่งชั่วยามต่อมา ซวีฉางโชวสังหารงูยักษ์ได้ด้วยกระบี่เดียว
เพียงเท่านี้ เขาล่าสัตว์อสูรไปพลาง พาหลี่หลิงเอ๋อร์มุ่งหน้ากลับถ้ำของตนไปพลาง
เมื่อถึงถ้ำ ฟ้าก็เพิ่งมืดลงพอดี
บ่ายวันนั้น ซวีฉางโชวสังหารสัตว์อสูรไปแปดตัว หลี่หลิงเอ๋อร์ตกตะลึงจนพูดไม่ออก
ความเร็วในการล่าสัตว์อสูรของซวีฉางโชวนั้นเกินมนุษย์ปุถุชนจริง ๆ บ่ายเดียวที่เขาล่าได้ เทียบเท่ากับนางล่าครึ่งเดือน
"พี่ฉางโชว เจ้าฆ่าสัตว์อสูรไปแล้วกี่ตัวกันแน่?" หลี่หลิงเอ๋อร์อดถามด้วยความอยากรู้ไม่ได้
"ไม่มาก ร้อยกว่าตัวเท่านั้น" ซวีฉางโชวตอบอย่างไม่ใส่ใจ
"อะไรนะ ร้อยกว่าตัว!!!"
หลี่หลิงเอ๋อร์อ้าปากค้าง สีหน้าไม่อยากเชื่อเลยสักนิด
"ห้ามบอกใครนะ"
"ข้ารู้แล้ว"
ไม่นานก็มาถึงถ้ำของซวีฉางโชว เสี่ยวเฮยบินลงจอดที่หน้าถ้ำ
"หลิงเอ๋อร์ นี่คือถ้ำที่ข้าขุดขึ้นมา ช่วงนี้ข้าอาศัยอยู่ในถ้ำนี้ ตาเถิด เราเข้าไปข้างในกัน"
ซวีฉางโชวจูงมือหลี่หลิงเอ๋อร์เข้าไปในถ้ำ
เมื่อเข้าไปในถ้ำ หลี่หลิงเอ๋อร์มองซ้ายมองขวา พลางอุทานด้วยความประหลาดใจ: "พี่ฉางโชว เจ้าว่าเจ้าอยู่ที่นี่มาตลอด?"
"ใช่!"
"สุดยอด!"
หลินหลิงเอ๋อร์ยกนิ้วโป้งขึ้น ไม่รู้จะพูดอะไรดี
คนอื่น ๆ ต่างล่าสัตว์อสูรอยู่บริเวณรอบนอกเทือกเขาปีศาจเซียน ไม่กล้าบุกลึกเข้าไปในส่วนลึกของเทือกเขา แต่ซวีฉางโชวกลับมาอาศัยอยู่ใจกลางเทือกเขาปีศาจเซียนโดยตรง