"สหายหวัง อาตมาขอตัว" รับหินวิญญาณมาแล้ว หวงเซียนกุ้ยก็ประสานมือคำนับซวีฉางโชว หมายจะจากไป
"สหายหวง เชิญตามสบาย!"
"แล้วพบกันใหม่!"
มองดูเงาหลังของหวงเซียนกุ้ยจากไป ซวีฉางโชวก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
หากเป็นผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปในยามนี้ คงหาทางฆ่าหวงเซียนกุ้ยปิดปากเป็นแน่ วิธีนี้จะทำให้ซวีฉางโชวปลอดภัยโดยสิ้นเชิง
แต่ทว่า ซวีฉางโชวไม่ลงมือ เขามีใจอ่อนโยนเกินไป สุดท้ายก็ก้าวข้ามกำแพงใจในตนเองไม่พ้น
หวงเซียนกุ้ยถูกเขาหลอกจนยับเยินแล้ว หากจะฆ่าปิดปากอีก ในสายตาของซวีฉางโชวแล้ว เกินไปจริงๆ
"เฮ้อ~ ซวีฉางโชวเอ๋ย ซวีฉางโชว เจ้ายังไม่โตพออีกเนี่ย"
พึมพำด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจเล็กน้อย ซวีฉางโชวก็พายเรือประมงกลับมาถึงฝั่ง
ส่วนหวงเซียนกุ้ยในเวลานี้ ออกจากตลาดวิญญาณผิงหยางไปแล้ว ไม่ได้ไปที่เรือดอกไม้ของนางฟ้าหงล่วน
พวกอีแร้งประเภทนี้ มีเงินไม่หาผู้หญิง มีเพียงสิ่งเดียวที่พิสูจน์ได้ นั่นคือทางบ้านมีเรื่องเกิดขึ้น
"เจ้าของเรือ คืนเรือ"
"ได้เลย!"
ซวีฉางโชวคืนเรือประมงให้เจ้าของเรือ สามเดือนมานี้ นอกจากกลับไปส่งงานปลายเดือนแล้ว ยังต้องรีบกลับมาคอยเฝ้าที่นี่ โดยพื้นฐานแล้วใช้ชีวิตอยู่บนเรือประมงทั้งนั้น
ตกปลามาสามเดือน ในที่สุดปลาโตก็ติดเบ็ด ไม่ต้องเฝ้าอีกแล้ว
เวลานี้ใกล้พลบค่ำ ได้ยินเสียงของซวีฉางโชว นางฟ้าหงล่วนก็เดินออกมาจากเรือนแพกลางแสงตะวันยามเย็น มองมาทางนี้แต่ไกล
"สหายหวัง เข้ามาเล่นสักครู่สิ"
"สหายหงล่วน สวัสดี"
ซวีฉางโชวก้าวเหยียบผิวน้ำเดินมา ขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือ ยืนเผชิญหน้ากับนางฟ้าหงล่วน