ซวีฉางโชวหย่อนไม้ไผ่พันปีนั้นในมือชั่งน้ำหนักแล้วทำปากยื่นกล่าว "ศิษย์พี่ไป๋ ท่านล้อเล่นหรือไม่? ฮั่วหยวนซือซู่เสด็จมาถึงแล้ว หน้าตาของท่านมีค่าเพียงเท่านี้หรือ?"
ไป๋ทงหยวนโกรธจนฟันแทบกร่อน "เด็กน้อย เจ้าต้องการเท่าใดกันแน่?"
ซวีฉางโชวครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าว "ไม่มาก ขอห้าร้อยชั่งก่อนเถิด"
อะไรนะ ห้าร้อยชั่งก่อน?
ไป๋ทงหยวนได้ยินแล้วตาแทบถลนออกมาจากเบ้า เจ้าคิดว่านี่คือก้อนหินหรือไร ยังจะขอห้าร้อยชั่งอีก!
"ศิษย์น้องซวี อย่าใจร้ายเกินไป ข้ามีเพียงร้อยชั่งเท่านั้น จะยกให้เจ้าหมดก็แล้วกัน"
ไป๋ทงหยวนสีหน้าไม่ยินยอมนัก ทว่าแล้วก็หยิบท่อนไม้ออกมาอีกสองสามชิ้น รวมกันก็ราวร้อยชั่ง
"ศิษย์พี่ไป๋ ร้อยชั่งไม่พอใช้สำหรับข้า ท่านเพิ่มอีกหน่อยเถิด" ซวีฉางโชวผุดรอยยิ้มกว้าง
ไป๋ทงหยวนหันไปมองสัตว์อัคคีที่เบื่อหน่ายเต็มทีอยู่ข้าง ๆ แล้วหันกลับมาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่ซวีฉางโชว "เจ้าเด็กนี่ อย่าฉวยโอกาสช่วงไฟไหม้มาขึ้นราคาเลย มีเพียงร้อยชั่ง จะเอาก็เอา ไม่เอาก็เลิก"
ฟึ่บ——
คำพูดยังไม่ทันขาดคำ สัตว์อัคคีก็พ่นลำแสงเพลิงออกจากปาก กระแทกลงบนอ่างหินอ่อนขนาดใหญ่ยักษ์
ลำแสงเพลิงนั้นมีอุณหภูมิหลายพันองศา อ่างน้ำและน้ำในอ่างถูกทำให้กลายเป็นไอในทันที ปลาใหญ่หลากสีสองสามตัวที่ยังดิ้นปราดเปรียวอยู่ ก็ถูกกลายเป็นไอหายไปในพริบตา
ไป๋ทงหยวนเจ็บปวดหัวใจนัก ปลาหลากสีเหล่านี้เขาเลี้ยงมานานหลายสิบปีแล้ว ในจำนวนนั้นมีตัวหนึ่งเกิดญาณสำนึกขึ้นแล้ว มีวี่แววจะกลายเป็นปีศาจ กลับถูกเผาตายเพียงเท่านี้