"อาจารย์น้าหวง เชิญเถิด เชิญเข้าห้องก่อน"
"ศิษย์หลานฉางโชว เจ้าเชิญก่อนเถิด"
"ไม่ ไม่ ไม่ ท่านเป็นผู้อาวุโส ท่านเชิญก่อนเถิด"
"งั้นไปด้วยกันเถิด ไปด้วยกัน"
เมื่อเผชิญกับความกระตือรือร้นอันฉับพลันของหวงเทียนหลาง ซวีฉางโชวรู้สึกตั้งตัวไม่ทันอยู่บ้าง
ต้องรู้ไว้ว่า ในสายตาของเขาแต่ก่อน หวงเทียนหลางเป็นผู้อยู่สูงส่งเกินเอื้อม ไม่เคยแม้แต่จะทอดสายตามองเขาสักครั้ง
หวงเทียนหลางคือราชาแห่งเหล่าผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานในสำนักเซียนเขียว ไม่ว่าผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานคนใด เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเขา ล้วนต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ
หวงเทียนหลางไม่เคยแสดงความกระตือรือร้นเช่นนี้กับผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานคนใดมาก่อนเลย
ที่เขาแสดงความกระตือรือร้นกับตนถึงเพียงนี้ เห็นได้ชัดว่าคงรู้เรื่องบางอย่างระหว่างตนกับบรรพชนตระกูล
"อาจารย์น้าหวง เชิญดื่มชา"
ซวีฉางโชวยื่นถ้วยชาให้ หวงเทียนหลางจิบไปหนึ่งอึก แล้วเปิดประเด็นตรง ๆ ว่า "ฉางโชวเอ๋ย ข้ามาหาเจ้าครั้งนี้ หลัก ๆ ก็เพื่อจัดการสองเรื่องให้เรียบร้อย"
"เชิญท่านกล่าวเถิด" ซวีฉางโชวกล่าวอย่างนอบน้อม
หวงเทียนหลางกล่าว "เรื่องแรก คือเงินเดือนของเจ้า เรื่องที่สอง คือเรื่องเกี่ยวกับยันต์วิญญาณยุคโบราณ"
สมดังคาด…
ซวีฉางโชวพยักหน้าอยู่ในใจ เรื่องที่ตนวาดยันต์วิญญาณยุคโบราณได้นั้น หวงเทียนหลางคงได้ข่าวมาบ้างแล้ว
"อาจารย์น้าหวง เชิญกล่าวเถิด"
"อืม… ก่อนอื่นมาว่ากันเรื่องเงินเดือนของเจ้าก่อน เงินเดือนพื้นฐานของเจ้าในแต่ละเดือน ข้ากำหนดให้เป็นหนึ่งพันก้อนหินวิญญาณ เจ้าไม่มีข้อโต้แย้งใช่ไหม" หวงเทียนหลางกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
"ไม่มีข้อโต้แย้งขอรับ เรื่องเงินเดือนนี้ ย่อมเป็นอาจารย์น้าหวงท่านเป็นผู้ชี้ขาด"
ในใจของซวีฉางโชวรู้สึกดีใจขึ้นมาเล็กน้อย ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานทุกคนล้วนมีเงินเดือนพื้นฐาน ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานทั่วไปได้เงินเดือนละสามร้อยก้อนหินวิญญาณ นี่คือแหล่งรายได้หลักของผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานทั่วไป