เก็บเสื้อแดงและเสี่ยวจินแล้ว ซวีฉางโชวมองดูหินวิญญาณของตน
เวลานี้ บนตัวเขามีหินวิญญาณอยู่ห้าแสนก้อน
เดิมที เขามีหกแสนสองหมื่นก้อน ห้าปีเงินเดือนบวกกับที่แลกกับเยี่ยซานหู รวมเป็นแปดหมื่น
รวมกันแล้วเจ็ดแสน
ห้าปีที่ผ่านมา เพียงแค่กินยารวมวิญญาณก็ใช้ไปหนึ่งแสนห้าหมื่น อีกห้าหมื่นใช้จ่ายอื่น
หินวิญญาณห้าแสนก้อนไม่นับว่าน้อย ในระยะเวลาสั้น ๆ ไม่ต้องกังวลเรื่องหินวิญญาณ
"หยางไป๋เหลา แจ้งศิษย์ทั้งหมด มารวมกันที่สำนักบำเพ็ญของข้า"
"ขอรับ ท่านอาจารย์ซวี"
ซวีฉางโชวออกคำสั่งเพียงครั้งเดียว ไม่นานนัก หยางไป๋เหลาก็นำศิษย์หลายร้อยคนเดินขบวนใหญ่มายังลานบ้านของซวีฉางโชว
"ศิษย์คารวะท่านอาจารย์ซวี"
ภายใต้การนำของหยางไป๋เหลา ในลานบ้านมีคนคุกเข่าลงเต็มพื้นที่
ศิษย์ทุกคนมองซวีฉางโชวด้วยแววตาเลื่อมใส
คนเหล่านี้คือคนที่ซวีฉางโชวฝึกฝนมาด้วยตนเอง จงรักภักดีอย่างแน่นอน
"ลุกขึ้นเถิด"
"ขอรับ"
คนกว่าสองร้อยคนพากันลุกขึ้น ยืนรอฟังซวีฉางโชวพูดอย่างนอบน้อม
ซวีฉางโชวมองหยางไป๋เหลาที่อยู่ด้านข้าง ก็พบว่าเวลานี้หยางไป๋เหลามีรอยเหี่ยวย่นที่หางตาแล้ว
ยามที่เขามาถึงยอดเขียวหมึก เขาอายุสิบห้าปี ตอนนั้นหยางไป๋เหลาอายุห้าสิบ กำลังแข็งแรง
นับเวลาดูก็เกือบสามสิบปีแล้ว หยางไป๋เหลาอายุเกือบแปดสิบ
หากเป็นคนธรรมดา คงผมขาวโพลนไปทั้งศีรษะแล้ว
"ไป๋เหลา เหตุใดจึงไม่มีศิษย์ใหม่?" ซวีฉางโชวถาม
หยางไป๋เหลาส่ายหน้า: "ศิษย์ไม่ทราบ แต่ว่ายอดเขียวหมึกเป็นเช่นนี้มานานแล้ว ไม่ค่อยได้รับศิษย์"