เห็นผู้คนมากมายได้แก่นปีศาจเพียงเม็ดเดียว หลี่หลิงเอ๋อร์รู้สึกงุนงง จึงเอ่ยขึ้นว่า "การสังหารปีศาจยากถึงเพียงนั้นเชียวหรือ? ถึงกับมีคนมากมายได้แก่นปีศาจเพียงเม็ดเดียว แถมยังมีอีกสองคนที่ไม่ได้แม้แต่เม็ดเดียว"
หลี่หลิงเอ๋อร์อยู่ในหมู่คนเหล่านี้ แม้ฝีมือของนางจะไม่ถือว่าเก่งที่สุด แต่หากว่ากันด้วยการประลองวิชา ผู้ที่จะเอาชนะนางได้นั้นแท้จริงก็มีไม่มากนัก
ก็ไม่แปลก เพราะอาจารย์ของนางเป็นผู้ยิ่งใหญ่ขั้นแก่นทอง ฝีมือย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน
หากมิใช่เพราะหลี่หลิงเอ๋อร์ยังขาดประสบการณ์การต่อสู้ นางย่อมได้แก่นปีศาจมากกว่านี้อย่างแน่นอน
ฟังคำของหลี่หลิงเอ๋อร์แล้ว เยี่ยซานหูสีหน้าขมขื่นเล็กน้อย "ปีศาจย่อมสังหารได้ยากอยู่แล้วเจ้าค่ะ ข้าอยู่ในนั้นตั้งครึ่งเดือน เพิ่งได้แก่นปีศาจแค่หกเม็ดเท่านั้น"
ซวีฉางโชวยิ้มเล็กน้อย แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า "ปีศาจนั้นรับมือยากจริง ๆ"
"ท่านก็คิดว่ารับมือยากด้วยหรือ?"
หลี่หลิงเอ๋อร์มองซวีฉางโชวด้วยความประหลาดใจ นางรู้ดีกว่าใครทั้งนั้นว่า เวลาซวีฉางโชวสังหารปีศาจนั้นฉับไวเพียงใด ราวกับหั่นผักสับแตง เขาจะรู้สึกว่าปีศาจรับมือยากได้อย่างไรกัน?
"เอ่อ……"
ซวีฉางโชวลูบจมูกไม่พูดอะไร
ที่เขาพูดว่ารับมือยาก ก็เพราะอ้างอิงจากฝีมือปกติแท้จริงของตนเองเท่านั้น
แต่แรกเริ่ม ตอนที่เพิ่งเข้าสู่ทางเดินปีศาจเซียน จิ้งจอกปีศาจตัวหนึ่งเกือบเอาชนะเขาได้
ภายหลัง เมื่อพบกับหมาป่าเขียวเขาเดียว หากมิใช่เพราะเขาใช้ยันต์โล่ดินแข็ง เพียงลำพังด้วยฝีมือของตนเองแล้ว ก็ไม่มีทางเอาชนะหมาป่าทั้งสี่ตัวนั้นได้เลย
ภายหลังการล่าปีศาจจึงง่ายขึ้น ก็เพราะเขาปราบเซียวเฮยได้สำเร็จ อาศัยเซียวเฮยจึงได้เปรียบไปมาก