"ลานเกิงจื่อ อยู่ที่นี่"
เมื่อแน่ใจว่าเป็นลานของตนเองแล้ว ซวีฉางโชวจึงก้าวเข้ามา
ภายในลาน สิ่งที่เห็นคืออาคารสองชั้นรูปปีกนก ชั้นบนและชั้นล่างมีห้องห้าห้อง
ทั้งสองข้างของอาคารรูปปีกนกมีระเบียงทางเดินที่ยื่นออกมา ที่มุมทั้งสองของระเบียงมีศาลาสี่มุมสองแห่ง
กลางลานปลูกดอกไม้และหญ้า สะอาดและเป็นระเบียบ
ในเวลานี้ มีเด็กหนุ่มสาวแปดเก้าคนนั่งส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวอยู่ในศาลาแห่งหนึ่ง
"เฮ้ มีคนใหม่อีกแล้ว"
"หมายเลขสิบน่ะ"
"ขาดแค่คนสุดท้ายแล้ว"
เมื่อเห็นซวีฉางโชวก้าวเข้ามา เด็กหนุ่มสาวแปดเก้าคนก็พากันเข้ามาล้อม
จู่ๆ ก็เห็นกลุ่มคนวัยเดียวกัน ซวีฉางโชวรู้สึกประหลาดใจ ไม่คิดว่าจะมีภาพแบบนี้
มองดูคนเหล่านี้ อายุน้อยที่สุดสิบขวบ มากที่สุดก็แค่สิบเอ็ดสิบสองขวบเท่านั้น
ทุกคนล้วนเป็นผู้ฝึกปราณ ผู้ที่มีระดับสูงสุดคือหญิงสาวที่เงียบขรึมคนหนึ่ง อยู่ที่ชั้นสี่แห่งการฝึกปราณ สูงกว่าตนหนึ่งชั้น
นอกจากนางแล้ว ที่เหลืออยู่ระหว่างชั้นหนึ่งถึงชั้นสามแห่งการฝึกปราณ
ในคัมภีร์สิบวิถีมีเคล็ดวิชาเล็กๆ อย่างหนึ่ง เรียกว่าเคล็ดมองปราณ เรียนง่ายมาก เพียงส่งพลังวิญญาณไปที่ดวงตาทั้งสอง ก็สามารถมองเห็นระดับการฝึกฝนของผู้อื่นได้
ซวีฉางโชวเรียนปุ๊บก็เข้าใจปั๊บ จึงมองเห็นระดับของคนเหล่านี้ได้
แน่นอน เคล็ดมองปราณใช้ได้เฉพาะกับผู้ฝึกฝนในขั้นใหญ่เดียวกันเท่านั้น หากเป็นขั้นฝึกปราณ ก็มองไม่เห็นระดับของขั้นสร้างฐาน
"ศิษย์พี่ ท่านเป็นหมายเลขสิบหรือไม่"
เด็กหนุ่มตาดีคนหนึ่งเอ่ยปากถาม ระดับของเขาคือชั้นหนึ่งแห่งการฝึกปราณ
ซวีฉางโชวรีบพยักหน้าตอบ: "ข้าเอง ท่านทั้งหลาย ข้าคือซวีฉางโชว ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย"