เอี๊ยด!
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ประตูห้องด้านข้างถูกผลักเปิด หลี่เซี่ยวเซียนเดินเข้ามา จ้องมองซวีฉางโชวอย่างระมัดระวัง แล้วก็เงียบไม่พูดจา ดูเหมือนไม่รู้จะพูดอะไรดี
ซวีฉางโชวสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของหลี่เซี่ยวเซียนได้อย่างละเอียดอ่อน ชัดเจนว่า ไอ้หนูนี่ก็รู้เรื่องช่วงยึดร่างด้วยเหมือนกัน
แน่นอนว่า นอกจากเขากับหลี่เต้าถูที่เป็นผู้ฝึกปราณจะรู้เรื่องช่วงยึดร่าง คนทั่วไปน่าจะไม่รู้ รวมถึงหลี่เจิ้งก็น่าจะไม่รู้ด้วย
"ศิษย์น้องซวี? อยู่หรือไม่?"
เงียบไปครู่หนึ่ง หลี่เซี่ยวเซียนก็เอ่ยปากถามในที่สุด
ในเวลานี้ ดวงตาของซวีฉางโชววาบไปด้วยเงามืดมัว:"สามี๋ นานเลยนะ พี่คิดถึงเจ้ามากเหลือเกิน"
วิญญาณตนนี้ชื่อหลี่เซี่ยวหมิง เป็นพี่ชายแท้ๆ ของหลี่เซี่ยวเซียน
คำว่า 'สามี๋' ที่ซวีฉางโชวพูดออกมา คือที่หลี่เซี่ยวหมิงใช้เรียกน้องชายตอนยังมีชีวิต
หลี่เซี่ยวเซียนได้ยินแล้วตัวสั่นเทิ้ม ดูหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง พูดเรียกเสียงแผ่วเบาว่า "พี่ใหญ่" แล้วก็เงียบไม่กล้าพูดอะไรต่อ
ซวีฉางโชวพูดต่อ:"เรื่องนี้ เจิ้งเอ๋อร์ไม่รู้ใช่หรือไม่"
หลี่เซี่ยวเซียนพยักหน้า:"ไม่รู้ เจิ้งเอ๋อร์เป็นคนธรรมดา ให้เขารู้ก็ไม่มีประโยชน์อันใด"
ซวีฉางโชว:"เมื่อก่อนไม่รู้ ต่อไปก็ไม่จำเป็นต้องให้เขารู้"
"ครับ พี่ใหญ่!" หลี่เซี่ยวเซียนเอ่ยด้วยความหวาดกลัว
สายตาของซวีฉางโชวพลันเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน:"นับจากนี้ไป ข้าชื่อซวีฉางโชว หลี่เซี่ยวเซียน หากเจ้าบังอาจเปิดเผยตัวตนของข้า อย่าตำหนิว่าข้าไม่เกรงใจ"
หลี่เซี่ยวเซียนรีบส่ายหน้า:"วางใจเถิด พี่ใหญ่ ข้าไม่ทำแน่นอน รับรองว่าจะไม่ทำ"