เมื่อกล่าวลาเยี่ยซานหูแล้ว ซวีฉางโชวก็พาหลี่หลิงเอ๋อร์ขึ้นเรือเหาะมุ่งสู่ยอดเขียวหมึก
ก้าวขึ้นเรือเหาะในยามนั้น จิตใจของซวีฉางโชวอัดแน่นไปด้วยความทุกข์หนักหนา เขากำลังใคร่ครวญว่า จะปกปิดหลี่เต้าถูเช่นไรดี
หากปกปิดไม่มิด ปล่อยให้หลี่เต้าถูล่วงรู้เข้า จะทำเยี่ยงไร?
ไม่คิดมากแล้ว เดินทีละก้าวดีกว่า
คนตายไปแล้วก็เผา นกตายไปแล้วก็หงายท้อง หากยังไม่ตาย ก็อยู่ต่อไปอีกหมื่นหมื่นปี
"หลิงเอ๋อร์ ไปเถิด ข้าจะพาเจ้าไปหาทวดของเจ้า"
"โอ้ ดีนัก อีกเดี๋ยวก็ได้เจอทวดแล้ว!"
หลี่หลิงเอ๋อร์ตื่นเต้นยินดียิ่งนัก ในความทรงจำของนาง ย่อมมีบุคคลนามหลี่เต้าถูอยู่ ผู้เป็นปฐมบรรพชนของวงศ์ตระกูลหลี่ เป็นผู้ฝึกปราณขั้นสร้างฐานผู้ยิ่งใหญ่
ต่อหลี่เต้าถูแล้ว ชาววงศ์ตระกูลหลี่ทั้งปวงล้วนมีความเคารพเกรงกลัวอยู่ในใจ
ไม่นาน ซวีฉางโชวก็พาหลี่หลิงเอ๋อร์มายังนอกสำนักบำเพ็ญของหลี่เต้าถู เขาอดสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ มิได้
"อาจารย์หลี่ ศิษย์ซวีฉางโชว นำพาผู้มีรากวิญญาณพิเศษกลับคืนมา คราบการทูลหน้าที่แล้ว!"
"ฮ่า ๆ ๆ ฉางโชวกลับมาแล้ว เร็วนัก เร็วนัก!"
ในสำนักบำเพ็ญมีเสียงอันแจ่มใสของหลี่เต้าถูดังขึ้น
ซวีฉางโชวผลักประตูเดินเข้าไป ขณะนั้นหลี่เต้าถูอยู่ที่ลานบ้านรอพวกเขาอยู่แล้ว เขาเอาไพ้มือไว้ข้างหลัง ไม่อาจเห็นสีหน้าบนใบหน้าได้ชัด
"ศิษย์หลี่ฉางโชว คำนับอาจารย์หลี่... หลิงเอ๋อร์ รีบโขกศีรษะคำนับทวดของเจ้าเสีย"
"หลิงเอ๋อร์คำนับทวด!"
หลี่หลิงเอ๋อร์คุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะอย่างว่านอนสอนง่าย
ในสำนัก ผู้ใดมีระดับพลังสูงกว่า ผู้นั้นเป็นศิษย์พี่ หากระดับพลังสูงกว่าหนึ่งขั้นใหญ่ ก็เลื่อนขึ้นหนึ่งรุ่น