ไม่นานนัก เฉินไท่ชงก็กลับมายังตำแหน่งเดิม และพบกับซือถูหยวนกลางทะเล
"ศิษย์พี่ซือถู เรื่องใหญ่แล้ว"
"ศิษย์น้องเฉินไม่ต้องตกใจ เกิดอะไรขึ้น บอกมา"
"รับทราบ!"
เฉินไท่ชงเรียบเรียงถ้อยคำครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า "ศิษย์น้องจางและศิษย์น้องหวังตายแล้ว ศพถูกฝังไว้"
ซือถูหยวนได้ยินก็ขมวดคิ้ว "อะไรกัน สองคนไร้ประโยชน์นี่ ช่างไร้ค่าจริง ๆ ฮึ! สองคนนั้นเป็นแค่ลูกระเบิด ตายไปก็ดี จะได้ประหยัดสองหมื่นตำลึง"
เฉินไท่ชงกล่าวต่อ "ศิษย์พี่ซือถู น้องไปมาแล้วพบสิ่งหนึ่ง"
"โอ้ พบอะไร?" ซือถูหยวนเริ่มสนใจ
เฉินไท่ชงกล่าว "คนที่สำนักเซียนเขียวส่งมาในคราวนี้ เป็นผู้ฝึกฝนที่เลี้ยงผี ข้าพบว่าในม่านหมอกนั้นมีวิญญาณเร่ร่อนอยู่มากมาย"
"ศิษย์น้องเฉิน เจ้ามองชัดแล้วหรือ ว่าเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อน?"
"มองชัดแล้ว เป็นวิญญาณเร่ร่อนจริง ๆ เพียงแต่จำนวนค่อนข้างมาก"
"วิญญาณเร่ร่อนเท่านั้น ไม่ยากที่จะจัดการ" ซือถูหยวนเผยรอยยิ้มจาง ๆ
เฉินไท่ชงถาม "ศิษย์พี่ซือถู บัดนี้เราจะโจมตีเกาะสุ่ยเย่หรือไม่?"
"ไม่ บัดนี้เป็นเวลากลางคืน นักบำเพ็ญผีจัดการยากในยามค่ำ เราพักผ่อนหนึ่งคืน แล้วรุ่งเช้าค่อยลงมือ"
ซือถูหยวนพูดพลางตบถุงเก็บของ ปล่อยเรือเหาะลำหนึ่งออกมา สองคนกระโดดขึ้นเรือเหาะ นั่งขัดสมาธิ
อีกด้านหนึ่ง
จางจงชางและพวก ใช้กล้องส่องทางไกลเฝ้าดูเกาะสุ่ยเย่และซือถูหยวนสองคนฝั่งนั้นอยู่ตลอด