"หืม? ประหลาดนัก เวลาล่วงเลยมานานขนาดนี้ กลับไม่มีวี่แววอะไรเลย"
"ใช่แล้ว ตามเหตุผลแล้ว ไอ้หนูซวีฉางโชวนั่น ก็น่าจะถูกฆ่าไปนานแล้ว"
"คนของสำนักเซียนหมื่นสองคนนี้ กำลังทำอะไรกันอยู่กันแน่?"
"ไม่ถูก ซวีฉางโชวน่าจะยังไม่ตาย ถ้าเขาตายจริง ผนึกบังตาหมอกนี้ต้องสลายไปเองแน่นอน"
เกาะร้างอันห่างไกลนับพันลี้
จางจงชางและพวกอีกหลายคน จับตาดูกระจกส่องไกลอยู่ตลอดเวลา ในใจตอนนี้ยิ่งดูก็ยิ่งร้อนรน
คนของสำนักเซียนหมื่นสองคนนั้น เข้าไปนานถึงสองยามแล้ว แต่กลับไม่มีวี่แววอะไรเลย
พวกเขาตระเตรียมรอคอยให้ซวีฉางโชวถูกสังหาร เพื่อจะได้เข้าไปตั้งค่ายพักแรมได้ทุกเมื่อ
สองคนนั้นเข้าไปแล้ว กลับเหมือนก้อนหินจมมหาสมุทร จางจงชางและพวกจะไม่ให้ร้อนรนได้อย่างไร
เฉียนหยวนหมิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า "ศิษย์พี่จางอย่าเพิ่งร้อนใจ ข้าคาดว่า ไอ้หนูซวีฉางโชวนั่น คงใช้ผนึกบังตาควบคุมคนสำนักเซียนหมื่นสองคนนั้นไว้ หรือไม่คนทั้งสองนั้นก็หลงทิศในผนึกบังตาหมอก ข้าคิดว่า เมื่อพวกเขาหลุดออกมาได้ คงจัดการซวีฉางโชวได้ในไม่ช้า"
สื่อเหวินลู่พยักหน้า เห็นด้วยว่า "ศิษย์พี่เฉียนพูดถูก ไอ้หนูซวีฉางโชวนั่น ทนได้ไม่นานแน่นอน"
จางจงชางหัวเราะ "มิใช่ยังมีซือถูหยวนอยู่อีกหรือ ต่อให้คนสองคนนั้นจัดการซวีฉางโชวไม่ได้ พอซือถูหยวนลงมือ เขาก็ต้องตายอย่างแน่นอน"
ไป๋ถงหยวนได้ฟังแล้วสีหน้าประหลาดนิก พวกเขาล้วนเป็นคนของสำนักเซียนเขียวแท้ ๆ แต่ตอนนี้ กลับต่างเฝ้าปรารถนาให้ศิษย์น้องร่วมสำนักถูกคนอื่นจัดการ