ซวีฉางโชวขยับจิต ควบคุมนกกระเรียนกระดาษให้บินไปเหนือโลงศพพอดี เขามองลงไป เบื้องล่างเห็นทุกอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง
"นี่มัน…"
ใต้กายของไท่ซู่เสี่ยวเหยา คือศพสีหน้าซีดเซียวผู้หนึ่ง ดวงตาของศพนั้นครึ่งหลับครึ่งเปิด รูม่านตาเป็นสีแดงเข้ม
ปากของมัน ถูกเย็บด้วยเชือกไว้แน่น ดูน่าหวาดกลัวยิ่งนัก
ตามการเคลื่อนไหวของไท่ซู่เสี่ยวเหยา ศพนั้นดูมีปฏิกิริยาเล็กน้อย ในนัยน์ตาสีแดงเข้ม ความดุร้ายค่อย ๆ สงบลง
ซวีฉางโชวจนคำพูด เห็นภาพเช่นนี้ เหงื่อเย็นก็ผุดขึ้นมา
ดูท่า ไท่ซู่เสี่ยวเหยาทำเรื่องนี้คล่องแคล่วเหลือเกิน ไม่ใช่ครั้งแรกที่อยู่กับศพแบบนี้
โชคดีที่เมื่อสองสามวันก่อน ซวีฉางโชวปฏิเสธไท่ซู่เสี่ยวเหยาไป หากคืนนั้นเขาพลาดท่าทำเรื่องนั้นกับนาง แล้วมาเห็นภาพนี้เข้าคงต้องอาเจียนแน่
เขานึกไม่ถึงเลยว่า ไท่ซู่เสี่ยวเหยาเด็กสาวผู้บริสุทธิ์ปานนี้ กลับมีนิสัยชอบศพ
ซวีฉางโชวก็มองเห็นชัดแล้วว่าศพนี้ คือเงาดำที่เคยจู่โจมหวังเหิงในคืนนั้น
ศพนี้เมื่อก่อนต้องถูกคนปรุงแต่ง หลอมเป็นร่างศพ แต่บัดนี้กลับเกิดจิตสำนึกขึ้นมา กลายเป็นปีศาจศพ
ถูกต้อง นี่คือปีศาจศพ หาใช่ปีศาจวิญญาณอย่างที่ไท่ซู่ฉวนพูดไม่
ต้นกำเนิดของปีศาจศพนี้ อย่างน้อยต้องเป็นผู้ฝึกปราณขั้นแก่นทอง ไม่เช่นนั้นคงไม่มีกายเนื้อแข็งแกร่งปานนี้
เพียงแต่ มีจุดหนึ่งที่แตกต่างจากปีศาจศพทั่วไป ปีศาจศพทั่วไปแม้จะมีสติปัญญา แต่สติปัญญาต่ำ ตลอดจนนิสัยดุร้าย และไม่อาจให้ใครมาควบคุมได้