สิบกว่าวันต่อมา
เรือรบเหินเวหาลำมหึมาเดินทางมาถึงหน้าเทือกเขารูปมังกรอันใหญ่โต
มองจากระยะไกล เทือกเขาอันมหึมานั้นราวกับมังกรยักษ์แห่งฟ้าดิน หมอบทอดกายอยู่เหนือผืนแผ่นดิน
นั่นคือเขามังกรหมอบ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการบำเพ็ญของตระกูลม่อ
ที่เชิงเขามังกรหมอบมีเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งตั้งอยู่ เมืองเล็กแห่งนี้เองคือจุดหมายปลายทางที่ซวีฉางโชวกับคณะจะแวะพักในครั้งนี้ นั่นคือตลาดวิญญาณตระกูลม่อ
ใช่แล้ว หลี่ถงกับคณะจะพักอยู่ที่ตลาดวิญญาณตระกูลม่อระยะหนึ่ง แต่ไม่ได้เดินทางเข้าไปยังตระกูลม่อโดยตรง
ที่นี่อยู่ห่างจากสำนักเซียนเขียวมาก นี่เป็นครั้งแรกที่ซวีฉางโชวมาถึงตลาดวิญญาณตระกูลม่อ แต่ก่อนหน้านี้เขาเคยได้รับพัสดุที่ส่งมาจากที่นี่มาแล้ว
ครืน! ครืน! ครืน!
เรือรบเหินเวหาลำมหึมาจอดลง ณ ตลาดวิญญาณตระกูลม่อ สร้างความฮือฮาไม่น้อยให้กับที่นี่
"โอ้โฮ เรือเหาะลำใหญ่ขนาดนี้"
"นั่นไม่ใช่เรือเหาะธรรมดา ท่าทางจะเป็นเรือรบเหินเวหา"
"เรือรบเหินเวหามาจากไหนกัน"
"ท่าทางจะเป็นเครื่องมือวิเศษของท่านผู้ยิ่งใหญ่หลี่ถงแห่งสำนักเซียนเขียว"
"ใช่ ๆ ข้านึกออกแล้ว ทางเดินปีศาจเซียนกำลังจะเปิด คนของสำนักเซียนเขียวคงต้องไปที่ทางเดินปีศาจเซียนแน่ ๆ"
"ทางเดินปีศาจเซียนครั้งนี้ คาดไม่ถึงว่าจะเป็นรุ่นพี่หลี่ถงเป็นผู้นำทีม"
"......"
หลี่ถงพาซวีฉางโชวกับคณะออกจากเรือรบเหินเวหา จากนั้นสะบัดแขนเสื้อ เก็บเรือรบเหินเวหาเข้าไป
หลี่ถงกวาดสายตามองซวีฉางโชวกับคณะแล้วเอ่ยว่า "ตลาดวิญญาณตระกูลม่อ พวกเจ้าไปพักที่โรงเตี๊ยมเขามังกรหมอบก่อนเถอะ ข้าเฒ่าจะไปเยี่ยมเพื่อนเก่าที่ตระกูลม่อสักหน่อย"
"ขอให้อาจารย์หลี่รักษาตัวด้วย"
"อือ!"
หลี่ถงกำชับว่า "เมื่ออยู่นอกบ้าน จงจำไว้ว่าห้ามก่อเรื่อง ห้ามทำตามอำเภอใจ"