"เหตุใดข้าจึงไม่ได้หญ้าอ่อนวิญญาณ?"
ได้ยินคำพูดของเยี่ยซานหู ซวีฉางโชวอดขมวดคิ้วมิได้
ชำเลืองไปทางห้องโดยสาร เยี่ยซานหูลดเสียงลงว่า "เพราะศิษย์พี่หลี่หลินเฮ่า"
"หลี่หลินเฮ่า?" ซวีฉางโชวไม่เข้าใจ
เยี่ยซานหูพูดต่อ "เพราะหญ้าอ่อนวิญญาณถูกศิษย์พี่หลี่จองไว้แล้ว"
ซวีฉางโชวงง "เขามีสิทธิ์อะไรมาจอง? ไม่ใช่พูดกันไว้ว่าใครได้แก่นสัตว์อสูรมากที่สุด หญ้าอ่อนวิญญาณก็เป็นรางวัลของผู้นั้นหรือ?"
เยี่ยซานหูสีหน้าเผือดลงเล็กน้อย พูดว่า "ก็เพราะเป็นเช่นนี้ ศิษย์พี่หลี่ถึงได้หมายมั่นปั้นมือจะได้หญ้าอ่อนวิญญาณมาให้จงได้"
ซวีฉางโชว "นั้นไม่แน่หรอก พวกเรายี่สิบคนเข้าไปในทางเดินเซียนอสูร ใครจะได้แก่นสัตว์อสูรมากกว่ากันยังบอกไม่ขึ้นเลย"
"ไม่ เปล่าประโยคเช่นนั้นไม่ได้"
เยี่ยซานหูขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อย วิเคราะห์ว่า "การฆ่าสัตว์อสูรต้องอาศัยกำลังความสามารถ ในยี่สิบคนนี้ มีเพียงเจ้ากับศิษย์พี่หลี่เท่านั้นที่หลอมรวมหยาดหยดปราณพื้นฐานสามหยดได้ ภายนอกดูเหมือนมีเพียงเจ้าที่มีความสามารถชิงหญ้าอ่อนวิญญาณกับศิษย์พี่หลี่ได้"
"แต่ความเป็นจริงไม่เป็นเช่นนั้น ศิษย์พี่หลี่มีตระกูลที่ดีกว่า มีอาวุธวิญญาณดีกว่า วิชาอาคมที่ใช้ได้ก็ต้องแข็งแกร่งกว่าเจ้าแน่นอน ไพ่ตายก็ต้องมากกว่าเจ้าแน่นอน เช่นนั้นแล้ว เข้าไปในทางเดินเซียนอสูร ศิษย์พี่หลี่ได้เปรียบเต็มที่ ต้องฆ่าผู้ฝึกบำเพ็ญอสูรได้มากกว่าเจ้าแน่นอน"
"ที่เจ้าว่าก็มีเหตุผล"
ได้ยินคำพูดของเยี่ยซานหู ซวีฉางโชวเห็นด้วยพร้อมพยักหน้า
การวิเคราะห์ของเยี่ยซานหู ตรงไปตรงมามาก มิได้ดูถูกตนแม้แต่น้อย