"นั่นหลงพ่าน นางจะได้แก่นปีศาจเท่าไรกัน?"
"ไม่น่าจะมากนัก วิชาที่นางฝึกคือคัมภีร์มังกรฟีนิกซ์ การต่อสู้เดี่ยวไม่ใช่จุดแข็งของนาง จุดแข็งของคัมภีร์มังกรฟีนิกซ์อยู่ที่การร่วมมือกันของคู่รักต่างหาก"
"เจ้ารู้อะไร คู่รักที่ฝึกคัมภีร์มังกรฟีนิกซ์จะมีญาณหยั่งรู้ถึงกันและกัน ต่อให้อยู่ในทางเดินปีศาจเซียน ก็ยังหาตัวกันพบ"
"เก่งขนาดนั้น หากพวกเขาร่วมมือกัน ก็ต้องไร้เทียมทานแน่นอน ต้องเป็นสำนักเหอหวนที่ชนะ"
ผู้คนในฝูงชนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์
หลี่ถงได้ยินแล้วขมวดคิ้ว ในทางเดินปีศาจเซียน ต่อให้ไม่ใช่คู่รักที่มีใจตรงกัน แต่นักบำเพ็ญธรรมดาสองคนที่ร่วมมือกันก็สามารถเพิ่มประสิทธิภาพในการสังหารปีศาจได้อย่างมาก
เหตุผลที่ไม่มีใครร่วมมือกัน ก็เพราะในทางเดินปีศาจเซียน ไม่ค่อยได้พบคนรู้จัก
สำหรับคนที่ไม่คุ้นเคย ต่อให้ต้องล่าปีศาจเพียงลำพัง ก็ไม่มีทางร่วมมือกับคนแปลกหน้า
หากหลงพ่านและหลงอู่สามารถเรียกหาตัวกันและกันในทางเดินปีศาจเซียนได้ จำนวนปีศาจที่พวกเขาสังหารได้ก็ต้องมากมายมหาศาลแน่นอน
เมื่อเห็นหลงพ่านเดินเข้ามา หลงเซียนหยานก็ยิ้มพลางกล่าว "พ่านเอ๋อร์ เจ้าได้แก่นปีศาจมากี่เม็ด นำออกมาเถิด"
"เจ้าค่ะ ท่านยาย"
หลงพ่านตบถุงเก็บของ เม็ดแก่นปีศาจเม็ดแล้วเม็ดเล่าบินออกมาจากถุงเก็บของ ลอยอยู่ตรงหน้า
ซวีฉางโชวนับดู รวมทั้งสิ้นยี่สิบสองเม็ด
ไม่ถูกต้อง ซวีฉางโชวรู้สึกฉงน หลงพ่านเป็นศิษย์สายตรงของตระกูลหลง ฝึกวิชาที่เก่งกาจที่สุดของสำนักเหอหวนอย่างคัมภีร์มังกรฟีนิกซ์ เหตุใดถึงได้เพียงยี่สิบสองเม็ด