รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น
จนกระทั่งแสงตะวันสาดส่องเต็มฟ้า ซูม่อกับพวกพ้องจึงค่อยตื่นขึ้น
เมื่อเห็นว่าตนเองอยู่ในสำนักบำเพ็ญของซวีฉางโชว เหตุการณ์เมื่อวานนี้ช่างราวกับฝันร้ายครั้งใหญ่
“ศิษย์น้องซู พวกเราได้ปลดเกษียณแล้ว จริงหรือไม่”
“แน่นอน วันวานซือเย่ซวีได้ตอบตกลงกับพวกเราแล้ว”
“ดีนัก ไปเถอะ กลับกันก่อน”
ไม่เห็นเงาร่างของซวีฉางโชว หลายคนจึงจัดแจงอาภรณ์ให้เรียบร้อย แล้วพากันเดินออกไป
เมื่อเดินถึงประตูใหญ่ กลับถูกโอวหยางชิงเจ๋อขวางทางไว้
“ทุกท่าน โปรดรอสักครู่ นี่คือสิ่งที่อาจารย์ของข้ามอบให้ทุกท่าน”
โอวหยางชิงเจ๋อหยิบถุงเก็บของห้าใบ ยื่นให้คนละหนึ่งใบ
ซูม่อและพวกพ้องเหลือบมองถุงเก็บของในมือ ทนไม่ได้ที่ดวงตาแดงก่ำ
ในถุงเก็บของแต่ละใบ มีหินวิญญาณชั้นต่ำหนึ่งพันก้อน ยันต์สายฟ้าคำรามขั้นสองหนึ่งแผ่น และป้ายศิษย์ยอดเขียวหมึกหนึ่งอัน
ซูม่อจ้องมองโอวหยางชิงเจ๋อ “อาจารย์ของเจ้ายังกล่าวสิ่งใดอีกหรือไม่”
โอวหยางชิงเจ๋อกล่าว “อาจารย์กล่าวว่า ขออวยพรให้ทุกท่านใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างสงบสุข ยิ่งไปกว่านั้น อาจารย์มอบป้ายศิษย์ให้ทุกท่านคนละหนึ่งใบ หากในภายหน้าท่านใดมีลูกหลานอยากมาบำเพ็ญที่ยอดเขียวหมึก ก็สามารถใช้ป้ายศิษย์นี้เป็นศิษย์ของยอดเขียวหมึกได้ เพียงมีป้ายศิษย์อยู่ในมือ ไม่ว่าพื้นฐานจะด้อยเพียงใด ล้วนได้รับการดูแลจากยอดเขียวหมึกทั้งสิ้น”
“ขอบคุณซือเย่ซวีเป็นอย่างยิ่ง”
หลายคนรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก คาดไม่ถึงว่าซวีฉางโชวจะรอบคอบถึงเพียงนี้ ยังเผื่อโอกาสให้ลูกหลานของพวกเขาไว้อีกด้วย