หลังจากเยี่ยซานหูจากไป ซวีฉางโชวจึงทุ่มเทความคิดทั้งหมดให้กับการบำเพ็ญเพียร
ในยามที่เขาบำเพ็ญ เพชรยันต์หัวใจยามว่างจะเปิดตลอดวัน อัตราเร่งเวลาเปิดถึงสิบเท่า
บำเพ็ญหนึ่งวัน ประสิทธิภาพเทียบเท่าผู้อื่นบำเพ็ญสิบวัน
หนึ่งปีต่อมา
ครืน!
ซวีฉางโชวได้ยินเสียงประหลาดจากแก่นทอง พลันใช้ญาณมองภายในตรวจสอบแก่นทองของตน
จึงพบว่าแก่นทองของเขาเกิดรอยแตกขึ้นหนึ่งรอย
ปราณวิญญาณแห่งฟ้าดินนับไม่ถ้วนไหลเข้าสู่แก่นทองผ่านรอยแตกนั้น และรอยแตกก็ถูกซ่อมแซมอย่างรวดเร็ว
สามวันต่อมา รอยแตกนั้นถูกซ่อมแซมสมบูรณ์ ทิ้งลวดลายแก่นจาง ๆ ไว้บนแก่นทอง
"ลวดลายแก่นแรก ในที่สุดก็สำเร็จ"
ซวีฉางโชวดีใจยิ่งนัก เพ่งมองแก่นทองของตนอย่างละเอียด พบว่าแก่นทองใหญ่ขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย จากเดิมเท่าเมล็ดข้าวสาร กลายเป็นเท่าเมล็ดถั่วเขียว
เวลานี้ ซวีฉางโชวรู้สึกว่าปราณวิญญาณในกาย หนาแน่นขึ้นกว่าก่อนหน้ามากโข
หากไม่มีเพชรยันต์หัวใจยามว่าง การแปรผันครั้งแรกของแก่นทองของซวีฉางโชว ต้องใช้เวลาถึงสิบปีจึงจะสำเร็จ
ด้วยเพชรยันต์หัวใจยามว่าง เวลาจึงสั้นลงสิบเท่า
แน่นอน ยารักษาที่ใช้บำเพ็ญเพียร ก็สิ้นเปลืองเป็นสิบเท่าเช่นกัน
ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทอง เมื่อระดับพลังเจริญขึ้น แก่นทองจะใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ในระหว่างที่ใหญ่ขึ้น จะผ่านการแปรผันสิบสองครั้ง
ทุกครั้งที่แปรผัน แก่นทองจะใหญ่ขึ้นเล็กน้อย ทุกครั้งที่แปรผัน พลังก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย
และหลังการแปรผันแต่ละครั้ง จะทิ้งลวดลายแก่นไว้บนแก่นทอง ลวดลายแก่นสามลายและต่ำกว่า จัดเป็นขั้นแก่นทองต้น