เหลิ่งเหมยมองซวีฉางโชวอย่างเย็นชา สร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับเขา
"ข้าจะขอดูให้เห็นกับตาว่า เขามีอะไรที่แตกต่าง! เจ้า เงยหน้าขึ้นมา!"
"ท่านอาจารย์ อย่าเลยเจ้าค่ะ อย่าไปโกรธพี่ฉางโชวเลย"
หลี่หลิงเอ๋อร์เริ่มตกใจ ดูเหมือนเพิ่งรู้ตัวในตอนนี้เองว่าคำพูดของนางทำให้เหลิ่งเหมยเกิดความรู้สึกไม่ดีต่อซวีฉางโชว
ซวีฉางโชวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แต่ยังคงไม่กล้าสบตาเหลิ่งเหมยตรง ๆ เอ่ยขึ้นอย่างสงบเสงี่ยม "ทูลตอบท่านปรมาจารย์ ศิษย์มิได้มีสิ่งใดพิเศษแตกต่างเลย ก่อนที่อาจารย์หลี่จะเข้าสำนัก ศิษย์เคยให้ความคุ้มครองนางอยู่ช่วงหนึ่ง ภายหลัง ก็เป็นศิษย์เองที่นำอาจารย์หลี่เข้าสู่สำนัก อาจารย์หลี่จึงรู้สึกสำนึกในบุญคุณของศิษย์ ดังนั้น..."
พูดถึงตรงนี้ ซวีฉางโชวก็ไม่กล่าวสิ่งใดต่อ
ถ้อยคำของเขาแยบยลยิ่งนัก เน้นชูประเด็นว่าตนเองเคยเป็นผู้ชี้ทางให้หลี่หลิงเอ๋อร์มาก่อน
เป็นเขาเองที่นำพาหลี่หลิงเอ๋อร์เข้าสู่สำนักเซียน หลี่หลิงเอ๋อร์จึงมีความสำนึกบุญคุณต่อเขา
เมื่อพูดจบ เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าแรงกดดันที่กดทับตัวเบาบางลง เหลิ่งเหมยหันไปมองหลี่เต้าถู "ศิษย์หลานลี่ ถ้อยคำของเด็กหนุ่มผู้นี้จริงหรือไม่?"
หลี่เต้าถูประสานมือ กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ทูลตอบอาจารย์เหลิ่ง เรื่องนี้เป็นความจริงทุกประการ ฉางโชวเคยเป็นผู้ชี้ทางให้หลิงเอ๋อร์จริง ๆ"
ในเวลานี้ หลี่เต้าถูย่อมต้องเข้าข้างซวีฉางโชวอย่างแน่นอน
"อ้อ เป็นเช่นนี้เอง!"
สีหน้าเหลิ่งเหมยแสดงความเข้าใจ
หลี่หลิงเอ๋อร์ยังเยาว์วัย ทั้งยังไม่เข้าใจวิถีแห่งการบำเพ็ญ จึงมองว่าซวีฉางโชวผู้เป็นผู้ชี้ทางให้ตนเป็นคนสำคัญในใจ แต่นางหารู้ไม่ว่า ซวีฉางโชวเป็นเพียงศิษย์รับใช้ธรรมดา สถานะห่างไกลจากนางราวฟ้ากับดิน