"ศิษย์น้องหลิงเอ๋อร์ นี่เป็นน้ำใจเล็กน้อย"
"ศิษย์น้องหลี่ พบกันครั้งแรก อย่ารังเกียจเลย"
"ศิษย์น้องหลิงเอ๋อร์ สิ่งนี้เจ้าจงรับไว้"
บรรดาผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสร้างฐานต่างพากันมอบของขวัญให้หลี่หลิงเอ๋อร์
บางคนมอบหินวิญญาณให้โดยตรง บางคนมอบอาวุธเทียม บางคนมอบยา
หลี่หลิงเอ๋อร์รับของขวัญจนมือแทบอ่อน ขณะที่หยางไป๋เหลาและกลุ่มศิษย์รับใช้หลายคนยืนมองอยู่ด้านข้าง ต่างอิจฉาจนน้ำลายไหล
ของขวัญที่ผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสร้างฐานมอบให้นั้นไม่ธรรมดา ถึงอยู่ในช่วงสูงสุดของขั้นฝึกปราณก็ยังมีประโยชน์อย่างมาก
เหล่าผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสร้างฐานที่มามอบของขวัญนี้ ล้วนให้เกียรติเหลิ่งเหมย อาจารย์ของหลี่หลิงเอ๋อร์ มิใช่เพราะหลี่เต้าถู เนื่องจากเขาไม่มีหน้าตาใหญ่โตขนาดนั้น
"ปรมาจารย์เหลิ่งมาถึงแล้ว"
นอกประตู จู่ ๆ ก็มีเสียงร้องตะโกนดังขึ้น
"ท่านป้าเหลิ่งมาแล้ว"
"ไปกันเถิด รีบไปต้อนรับ"
"รีบไปพบท่านเร็วเข้า"
ฮือ!
เหล่าผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานทั้งหมดต่างลุกขึ้นยืน ก้าวเท้าตรงไปยังนอกเรือน
ขณะนั้น หญิงสาวสวมชุดนักพรตสีทอง อายุยี่สิบกว่าปี ก้าวเข้าสู่สำนักบำเพ็ญของหลี่เต้าถู
หญิงผู้นี้มีบุคลิกเหนือโลก ราวกับนางฟ้าหิมะ
"ข้าทั้งหลายคารวะปรมาจารย์เหลิ่ง"
เหล่าศิษย์รับใช้แห่งยอดเขียวหมึก ต่างโน้มกายคำนับต่อเหลิ่งเหมย
"ยังอ่อนเยาว์เพียงนี้!"
ซวีฉางโชวก็คำนับตามคนอื่นไปด้วย เมื่อเห็นเหล่าศิษย์รับใช้แห่งยอดเขียวหมึกที่อายุเจ็ดแปดสิบปี ต่างพากันคำนับให้คนที่อายุเพียงยี่สิบกว่าปี ก็อดรู้สึกแปลกประหลาดไม่ได้
ทว่าซวีฉางโชวเข้าใจดีในใจว่า เหลิ่งเหมยที่ดูอ่อนเยาว์ผู้นี้ แท้จริงแล้วมีอายุกว่าร้อยปีแล้ว
เมื่อระดับพลังมาถึงขั้นของนาง ความชราจะเกิดขึ้นช้าลงมาก ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองมีอายุขัยถึงห้าร้อยปี โดยปกติแล้วผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองก่อนอายุสามร้อยปีจะยังไม่แสดงความแก่ให้เห็น