"หงอี ออกมาสิ"
"เจ้าค่ะ!"
ซวีฉางโชวเอ่ยสั่งเพียงประโยคเดียว เงาสีแดงเส้นหนึ่งก็วาบผ่านเข้ามา หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างรวดเร็ว
ซวีฉางโชวมองนาง ครานี้หงอีเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างมากเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน
พลังโดยรวมพุ่งสูงขึ้นอย่างมาก ท่วงท่าสง่างาม ดูมั่นใจยิ่งขึ้น
ไม่มีกลิ่นอายเลื่อนลอยแบบเก่านั้นอีกต่อไป ดูแน่นหนาจับต้องได้กว่าเดิม ไม่เหมือนนักบำเพ็ญวิญญาณ แต่กลับเหมือนเซียนหญิงชุดแดงเสียมากกว่า
หนทางของนักบำเพ็ญวิญญาณกับนักบำเพ็ญมนุษย์ต่างก็มุ่งสู่จุดหมายเดียวกัน
นักบำเพ็ญวิญญาณต้องหล่อหลอมกายมนุษย์ก่อน แล้วค่อยเดินตามรอยนักบำเพ็ญมนุษย์เพื่อฝึกฝนสู่เซียน ท้ายที่สุดก็เป็นเซียนเช่นกัน
ดังนั้นหงอีในขั้นวิญญาณร้ายจึงมีแววของเซียนหญิงอยู่บ้างแล้ว
เมื่อมองดูระดับพลังของหงอีอีกครั้ง ขณะที่เผชิญหน้ากับนาง ซวีฉางโชวรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับนักบำเพ็ญขั้นแก่นทอง
ความรู้สึกที่ได้คือ มองไม่ออกว่านางเป็นนักบำเพ็ญวิญญาณ นี่คือผู้ยิ่งใหญ่ขั้นแก่นทองคนหนึ่ง
"หงอี หลังจากทะลวงขั้นแล้ว รู้สึกอย่างไรบ้าง?" ซวีฉางโชวยิ้มถาม
หงอีโค้งกายเล็กน้อย: "ขอบคุณท่านเจ้าคุณที่เลี้ยงดู ข้าก้าวพ้นขั้นวิญญาณร้ายแล้ว ก็ไม่ต้องกลัวสิ่งที่มีหยางมากที่สุดในโลกนี้ สามารถก้าวย่างสู่ห้วงมวลมนุษย์ได้แล้วเจ้าค่ะ"
"ดีเช่นนี้แหละ"
ซวีฉางโชวพยักหน้าเบา ๆ ความหมายของหงอีคือ ต่อไปนี้ไม่ต้องกลัวแสงแดดแผดเผา จะเดินไปไหนมาไหนในหมู่มนุษย์ได้ตามใจ แม้ไม่อยู่ในหยกหล่อเลี้ยงวิญญาณก็ใช้ชีวิตได้อย่างอิสระเช่นกัน