หลังจากพูดคุยกับเจียงเสี่ยวชวนอยู่ครู่หนึ่ง ซวีฉางโชวก็พอจะเข้าใจเกี่ยวกับศิษย์รับใช้บ้างแล้ว
"ถึงเวลาทานข้าวแล้ว ศิษย์พี่ซวี ไปที่ศาลาฉานวิญญาณกันเถิด"
"ไป!"
ซวีฉางโชวกับเจียงเสี่ยวชวนลงจากตึกมาด้วยกัน
ยอดจู๋ซิ่วมีศาลาฉานวิญญาณแยกเป็นเอกเทศ ตั้งอยู่กลางย่านที่พักของเหล่าศิษย์รับใช้
เมื่อลงมาถึงชั้นล่าง เยี่ยซานหูและคนอื่นๆ ไปกันหมดแล้ว พวกเขาไปที่ศาลาฉานวิญญาณกันก่อนแล้ว
ภายใต้การนำของเจียงเสี่ยวชวน ทั้งสองคนเข้าไปในลานใหญ่ของศาลาฉานวิญญาณ ยังไม่ทันเข้าก็ลอยมากลิ่นหอมโชยของอาหารนานาชนิด
ทำเอาซวีฉางโชวแทบกลืนน้ำลาย ช่วงครึ่งเดือนมานี้ ตามจางเจิ้งหยวนเดินทางทั้งกลางวันกลางคืน ไม่ได้กลิ่นหอมอาหารนานถึงครึ่งเดือนแล้ว
ศาลาฉานวิญญาณมีโรงอาหารอยู่หลายแห่ง ทั้งสองคนเดินดุ่มเข้าไปในโรงอาหารแห่งหนึ่ง
เจียงเสี่ยวชวนพาซวีฉางโชวไปรับภาชนะ แล้วจึงไปตักข้าว
อาหารการกินดีพอใช้ มีทั้งเนื้อทั้งผัก หนึ่งคนได้สี่อย่าง ข้าวไม่จำกัด
ตอนตักข้าว ซวีฉางโชวต้องตะลึง ข้าวที่นี่เม็ดใสแวววาว ใหญ่กว่าเม็ดข้าวทางโลกีย์เป็นสิบเท่า
"ศิษย์พี่ซวี รีบชิมดูสิ นี่คือข้าวเขี้ยวสุนัข อร่อยมาก"
ซวีฉางโชวมองดู เม็ดข้าวใหญ่เท่าเขี้ยวสุนัข ชื่อตั้งได้สมจริงนัก
ซวีฉางโชวกินข้าวคำโต รู้สึกกลิ่นหอมของข้าวพลุ่งขึ้นถึงกระหม่อม อร่อยกว่าไก่ย่างของนายวังใหญ่เป็นไหนๆ
"เพื่อข้าวคำนี้ ถูกขายเข้าสำนักเซียนเขียวก็คุ้มค่าแล้ว"
ซวีฉางโชวนึกในใจ ดีใจที่ได้เข้าสำนักเซียนเขียว ไม่อย่างนั้นชาตินี้จะได้ลิ้มรสอาหารวิเศษเช่นนี้ที่ไหน