การจิบนมชาไหลปากของซานชูหยุดชะงักลงเล็กน้อย เมื่อเจียงสวี่สวี่พูดชื่อนั้นขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เขาถือแก้วนมชาไว้ในมือ เงียบไปพักหนึ่ง แล้วจึงเอียงหัวมองเจียงสวี่สวี่ ยังคงหน้าตาไร้เดียงส้าน่ารักเช่นเดิม แต่เมื่อเปิดปากกลับถามว่า
"พี่สาวรู้ได้ยังไงว่าเป็นผม?"
ไม่หรอกน่า จะเป็นเพียงเพราะเขามองเห็นความคิดร้ายของคนอื่นได้เพียงอย่างเดียวเหรอ?
"คู่หมั้นของฉันคือฉู่เป่ยเฮ่อ"
เจียงสวี่สวี่พูดขึ้นโดยไม่มีปี่มีข้ออะไรเลย
ถ้าเป็นคนอื่นคงฟังไม่เข้าใจ แต่ชูเอ่อกลับเข้าใจทันที
"โอ๊ะ ดูท่าเขาเล่าเรื่องของผมให้พี่สาวฟังแล้วสินะ"
เด็กชายพูดพลางยังจิบนมชาอยู่เช่นเคย ดูท่าจะไม่กลัวเลยแม้แต่นิดว่าเจียงสวี่สวี่จะเผลอลงมือกับเขา
ที่เจียงสวี่สวี่เลือกเปิดโปงตอนนี้ ก็เพราะเธอไม่ได้ตั้งใจจะลงมือกับเขาในห้างที่ผู้คนพลุกพล่านอยู่ดี
แต่นอกจากการลงมือแล้ว มีเรื่องหนึ่งที่เจียงสวี่สวี่อยากยืนยันมากกว่า
"ซานชู... เป็นภาพจำแลงของฟีนิกซ์ตนนั้นในอดีตใช่ไหม?"
ในที่สุดฉู่เป่ยเฮ่อก็เล่าให้เธอฟังว่า เพื่อนของเขาที่เคยถูกความคิดร้ายของชูเอ่อกลืนกินและแทนที่จนหมดสิ้นนั้น—
เป็นฟีนิกซ์ นามว่า "อู่กวง"
ยื่นคอกระพือปีก แสงระยิบระยับครบห้าสี แสงสั่นสะเทือนแปดทิศ ฝนฤดูกาลตกลงมาตามลมหายใจ นั่นคือภาพแห่งฟีนิกซ์
อู่กวง ก็คือฟีนิกซ์นั่นเอง
เพิ่งจะฟังฉู่เป่ยเฮ่อเล่าเรื่องอู่กวงจบได้ไม่นาน เธอก็ได้รับข้อความจากเจียวถูว่าเก็บเด็กมาคนหนึ่ง แถมเด็กคนนั้นยังเป็นสายเลือดฟีนิกซ์อีก
บังเอิญชะมัด