ครูอูฉู่กับจงเหรินยังไม่ทันตั้งตัวว่าเกิดอะไรขึ้น เจียงสวี่สวี่กับเด็กชายทั้งสองก็หายไปจากสายตาอย่างกะทันหัน
เจียวถูเพิ่งจะร้องออกมา แต่ถูกครูอูฉู่ข้าง ๆ กระชากไว้เสียก่อน
"ใจเย็น ๆ นี่คงเป็นโลกภายในจากความคิดของท่านผู้ใหญ่"
เจียวถูจึงนึกขึ้นได้ แล้วก็อดถามไม่ได้อีก "แล้วนายรู้ได้ไง?"
ครูอูฉู่เงยคางขึ้นเล็กน้อยอย่างภาคภูมิใจ
ถึงพลังต่อสู้ของมันจะอ่อนด้อย แต่มันก็เป็นหนูปีศาจหูยาวที่มีอายุยืนกว่าพันปี อยู่มานานขนาดนี้ ความรู้เหล่านี้ย่อมมีอยู่บ้าง
นอกจากสองคนนี้ ไม่มีใครในศูนย์การค้าทั้งแหล่งสังเกตเห็นการหายตัวไปของเจียงสวี่สวี่กับชูเอ่อ
และเพราะความคิดร้ายเพียงเส้นเล็ก ๆ ที่ชูเอ่อปล่อยออกมาถูกดูดเข้าโลกภายในไปด้วย ชายสองคนที่เดินขึ้นบันไดเลื่อนตามกันมาจึงไม่เผชิญเรื่องร้ายใด ๆ อีก
แม่คนหนึ่งที่อุ้มลูกยังยืนอยู่ข้างหลังชายหนุ่มคนนั้น แต่ตลอดเวลาก็แค่จ้องท้ายทรงผมของชายคนนั้นอย่างแค้นเคือง ไม่กล้าลงมือทำร้ายใครเพราะเกรงจะถูกจับ
ทั้งสองฝ่ายลงจากบันไดเลื่อนอย่างปลอดภัย ผู้หญิงที่อุ้มลูกทำเสียงฮึดใส่ชายหนุ่มเบา ๆ แล้วเดินกลับไปทางตรงข้าม
……
อีกฝั่งหนึ่ง ภายในโลกภาพ
ชวี่เอ้อมองฉากที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างกะทันหันตรงหน้า แผ่นดินที่ปกคลุมไปด้วยหญ้าเขียวขจี และข้อเท้าทั้งสองข้างที่ถูกเถาวัลย์มัดไว้ตั้งแต่วินาทีที่เข้ามา
แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ชูเอ่อประหลาดใจที่สุด ที่ประหลาดใจที่สุดคือ เธอไม่เพียงดึงความคิดร้ายเส้นนั้นที่มันปล่อยออกมาเข้าโลกภาพมาด้วย หากยังใช้เถาวัลย์รัดความคิดร้ายนั้นไว้แน่นหนา