ในตรอกเปล่าคน เริ่มมีหมอกดำแผ่ซ่านออกมา
เจียงสวี่สวี่ขมวดคิ้วมองหมอกดำที่คุ้นตาตรงหน้า
แทบไม่ต้องคิด เธอก็นึกถึงคำอธิบายของแม่เมื่อก่อนขึ้นมาทันที — กลุ่มหมอกดำมีอีกห้าคนที่เธอดึงเข้ามาในโลกต่างมิตินี้พร้อมกัน
หรือว่าคนพวกนั้นยังมีชีวิตอยู่?
ไม่ใช่ แม้จะยังมีชีวิตอยู่ โลกต่างมิติก็ไม่มีพลังปราณ ทำไมอีกฝ่ายถึงยังบัญชาหมอกดำได้?
เพียงแค่ความสงสัยวูบผ่านในใจเจียงสวี่สวี่ เวินเหรินชีชีก็รั้งตัวเธอมาไว้ข้างหลังแล้วดึงเข้ามา จากนั้นยกฝ่ามืออีกข้างขึ้นเบา ๆ
วินาทีถัดมา เปลวเพลิงกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าลอยขึ้นจากความว่างเปล่ารอบตัวทั้งสอง เพลิงดันหมอกดำที่คืบคลานเข้ามาให้หยุดชะงัก
เจียงสวี่สวี่มองเวินเหรินชีชีอย่างแปลกใจ
เธอใช้พลังนักพรตได้?
ไม่ใช่... ไม่ใช่อย่างนั้น
เปลวไฟนี้ มันเหมือนเวทมนตร์ปีศาจมากกว่า
เธอใช้พลังปีศาจ
ดังที่เจียงสวี่สวี่เดาไว้ แม้โลกต่างมิติจะไม่มีพลังปราณ แต่พลังปีศาจไม่ได้หายสูญไปราวกับพลังวิญญาณ หากแค่ถูกกดขี่จนสุดขีดเท่านั้น
เจียงสวี่สวี่ไม่ลืมว่า เวินเหรินชีชี ก่อนจะกลายเป็นนักพรต เธอเคยเป็นชนเผ่าปีศาจ
“ตัวแก่! นี่มันรำคาญชะมัด! วันนี้ฉันไม่อยากเจอกันมือกับแก ไปให้พ้น!”
เวินเหรินชีชีกัดตามองปลายฟากหมอกดำ พูดจาไปก็กลับไปเป็นคนเดิมที่เจียงสวี่สวี่รู้จักในตอนแรกแล้ว
จากฟากนั้นของหมอกดำ ร่างสีแดงก้าวเดินออกมาอย่างสง่างาม
ยังมองไม่ทันเห็นใบหน้าชัด เสียงที่ฟังดูหมดแรงก็ดังมาก่อนแล้ว
“หุบปาก! ลองเรียกฉันว่าตัวแก่อีกคำดูสิ?!”
ยิ่งเสียงใสแจ๋วนั้นใกล้เข้ามาเท่าไร เจียงสวี่สวี่ก็ยิ่งเห็นรูปร่างของอีกฝ่ายชัดขึ้นเท่านั้น
หญิงสาวที่เวินเหรินชีชีเรียกว่าตัวแก่นั้น ภายนอกราวสามสิบต้น ๆ ชุดเดรสยาวสีแดงสะท้อนความสดใสเปิ่นป้อมอย่างเต็มที่