ความหยิ่งผยองที่เคยมีต่อสเวย์ไชฉีของเจ้าตัวอ้วนกลมหายไปจากตัวในทันทีที่เผชิญหน้ากับชายคนนี้
มันสั่นเทิ้มยืนแข็งอยู่กับที่ อยากหนีแต่เท้าทั้งสองเหมือนถูกตรึงไว้ด้วยสายตาของอีกฝ่าย
พอเห็นชายหนุ่มค่อย ๆ เงื้อมือขึ้นมาทางตัวมัน เจ้าตัวอ้วนกลมร้องโวยวายออกมาทันที สัญชาตญาณกอดหัวตัวเองแน่นแล้วสั่นเครือ
วินาทีถัดมา มันรู้สึกได้ว่าพ่ออุลตร้าในมือถูกแย่งไป
หัวซุยหน้าเย็นชา ดึงของเล่นจากมืออีกฝ่ายออกมา ยกมือขึ้นบิดแขนทั้งสองข้างของของเล่นจนหักคา แล้วจึงเอ่ยเสียงเย็น
"ห้าม...แกล้งคน"
เขาพูดจบแบบติดขัด แล้วส่งพ่ออุลตร้าแขนหักกลับคืนให้อีกฝ่าย
เจ้าตัวอ้วนกลมมองหัวซุย แล้วก็มองพ่ออุลตร้าในมือ ทนต่อไม่ได้อีกต่อไปก็ร้องไห้ฟูมฟายออกมาเสียงดัง
"อือว้า! แม่!"
เจ้าตัวอ้วนกลมหมุนตัว วิ่งหนีไปพร้อมน้ำตา
สเวย์ไชฉียืนตัวแข็งมองเจ้าตัวอ้วนกลมวิ่งหนีไป จนกระทั่งฝ่ามือใหญ่จับแขนของเธอดึงขึ้นจากพื้น
ทันทีที่แขนถูกสัมผัส ร่างเล็กของเด็กหญิงสะท้านวูบ
เธอนึกถึงฝ่ามือใหญ่ของพ่อ
บางทีพ่อก็เป็นแบบนี้ จับแขนเธอเอาไว้ไม่ให้วิ่งหนี ส่วนอีกมือก็ฟาดเข็มขัดใส่เธอ
แม้พ่อจะตายไปแล้ว แต่เธอก็ยังหวาดกลัวตามสัญชาตญาณ
ทว่าพอถูกดึงขึ้นยืนใหม่ สเวย์ไชฉีก็พบว่า ลุงตรงหน้าไม่เหมือนพ่อสักเท่าไร
มือของเขาแม้จะเย็นเยียบ แต่ท่าทางอ่อนโยน ไม่เค้นจนเจ็บเหมือนพ่อเลย
ขณะนั้นหัวซุยก้มตัวมองเด็กหญิงตรงหน้า เหมือนใช้ความคิดอย่างหนักสักพัก ก่อนจะถามจริงจัง
"ไป...กับฉัน?"
สเวย์ไชฉีรู้สึกว่าลุงคนนี้แปลกไปนิด เธอเงยหน้าขึ้นถาม