เมื่อเจียงสวี่สวี่และฉู่เป่ยเฮ่อได้เดินออกจากความฝันตามลำดับ
ปี้ซี่กัดขาของหมู่โม้ไว้แน่น ลากมันออกจากความฝันของเซวียหลิงไปทั้งตัวราวกับลากร่างหมาตาย
และเมื่อหมู่โม้สูญเสียที่พึ่งพิง ร่างแท้จริงก็ถูกปี้ซี่ตบหมุดหมายจนแทบไม่เหลือรูปร่างเดิม
ทั่วทุกแห่งในเมืองไห่ ผู้คนที่เคยหลับใหลเพราะหมู่โม้ต่างตื่นขึ้นเป็นแถว
เหล่าผีเด็กแห่งอิ่นชานที่กำลังยุ่งวิ่งไปสิงร่างคนอื่นเพื่อรุมทุบร่างแยกเมิ่งโม่ทั่วทุกทิศ พอเห็นร่างแยกเมิ่งโม่ในความฝันสลายไป และคนรอบข้างตื่นขึ้นกันถ้วนหน้า มันก็รู้ว่าภารกิจของมันจบลงแล้ว
คนที่ตื่นขึ้นแรก ๆ ยังงงงัน ไม่นานก็ถูกเสียงแจ้งเตือนข้อความมากมายจากโทรศัพท์ปลุกให้ได้สติ
พวกเขาตกตะลึงที่พบว่าตัวเองติดต่อกับภายนอกได้อีกครั้ง!
หลายคนตื่นเต้นโทรหาครอบครัวและเพื่อนที่อยู่ต่างเมือง บางคนถึงกับเล่าเรื่องในความฝันที่เห็นมาอย่างสนุกมือ
ทุกคนคิดว่าวิกฤตจบสิ้นแล้ว
กระทั่งเหล่ารุ่นใหญ่แห่งสำนักเซวียนที่ตระหนักได้ว่าม่านแยกมิติหายไปแล้ว ก็ยังเข้าใจว่าเพราะพวกตนทำลายจุดศูนย์กลางของแผนงานที่คุมพลังปีศาจเอาไว้ ม่านแยกมิติจึงถูกปลดออก
อาจารย์นอกรีตที่หลงเหลืออยู่ท่ามกลางหมอกผีก็ถูกจัดการไปเกือบหมด ที่เหลือพอเห็นม่านแยกมิติแตก ต่างพากันหันหลังหนีไป
เหล่านักพรตแม้จะหมดแรงสิ้นเปลือง แต่ก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง
พวกเขา... ปกป้องเมืองไห่เอาไว้ได้แล้ว
ทางฝั่งตระกูลเจียง
เจียงสวี่สวี่เองก็คิดเช่นนั้น
เมื่อก้าวออกจากความฝัน เธอเห็นเจียงจ้านที่นั่งอยู่ข้างเซวียหลิงทันที เห็นใบหน้าซีดขาวยิ่งกว่าเดิมของเขา และรอยเลือดเล็ก ๆ ที่ปกเสื้อ
แน่นหน้าอกของเธอวูบไป
เสียงที่ปลุกเซวียหลิงในความฝันนั้น เป็นเขาจริง ๆ ด้วย