“ฉู่เป่ยเฮ่อ มีอะไรอยากจะพูดกับฉันไหม”
เจียงสวี่สวี่ไม่ได้ถามว่าเขาเจอเรื่องอะไรขึ้นมาอีกหรือเปล่า
เพราะสัญชาตญาณบอกว่าถึงเธอถาม เขาก็ไม่พูดอยู่ดี
เหมือนครั้งก่อน
เธอมั่นใจว่าบนตัวฉู่เป่ยเฮ่อมีความลับที่เธอไม่รู้ แต่เขาไม่อยากพูด เธอก็ไม่อยากไล่ถามซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ส่วนการใช้ยันต์สัจจวาจา……
วิธีนี้ไม่เคยใช้กับคนที่เป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว
ใคร ๆ ก็ล้วนมีความลับที่ไม่อยากเล่า หรือเล่าให้ใครฟังไม่ได้
สิ่งที่เธอสนใจก็ไม่ใช่ความลับของเขา
หรือจะพูดว่า เธอเคยสงสัย
แต่ตอนนี้ สิ่งที่เธอสนใจมากกว่าคือเขาโอเคหรือเปล่า
ฉู่เป่ยเฮ่อสบตากับดวงตาใสกระจ่างของเธอ รูม่านตาคู่นั้นสะท้อนภาพของตัวเอง เขาดูเหมือนจะรู้ว่าเธอถามถึงอะไร
“ตอนนี้มองหน้าฉันเห็นชัดแล้วใช่ไหม”
เจียงสวี่สวี่พยักหน้า
เขาถามต่อ “หล่อไหม”
เจียงสวี่สวี่สะดุ้งสุกงังอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังพยักหน้าจริงจังตามความจริง
หล่อ
ฉู่เป่ยเฮ่อดูเหมือนจะยิ้มให้เล็กน้อย
ครู่ใหญ่ เขาหรี่ตาดำลงเล็กน้อย
“เรื่องแสงสีทองบนตัวฉัน ตอนนี้ฉันบอกอะไรให้มากกว่านี้ไม่ได้”
แม้เคยคิดจะเปิดเผย แต่หลังเรื่องวิถีแห่งสวรรค์ เขาก็ต้องระมัดระวัง
บางเรื่อง ตอนนี้เธอยังไม่เหมาะที่จะรู้
“ฉันบอกได้แค่ว่า ฉันจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้แสงสีทองทั้งตัวนี้จะหายไป ฉันก็ยังเป็นฉันคนเดิม”
ฉู่เป่ยเฮ่อพูดอย่างจริงจัง แต่กลับทำให้เจียงสวี่สวี่ขมวดคิ้วไม่หยุด พอจะเปิดปากจะพูดอะไร เสียงของเขาก็เปลี่ยนโค้ง
“นอกจากเรื่องนี้ วันนี้ที่ฉันมาหา ก็มีเรื่องอยากพูดกับแกจริง ๆ”
เจียงสวี่สวี่มองไปหาเขา สายตาทั้งสองประสานกันโดยพลันกับดวงตาดำลึกเหมือนหนองน้ำนั้น ที่ซ่อนอารมณ์บางอย่างที่เธอมองไม่ชัด จาง ๆ แต่ก็ลึก