แม้จะไม่ได้พบกันสิบแปดปี แต่นอกจากเด็ก ๆ ของแต่ละสายตระกูล คนในห้องโถงแทบทุกคนจำเวินเหรินชีชีได้ทันที
โดยเฉพาะภรรยาของน้องชายทั้งสามของเจียงอวี่เฉิง พอมองเห็นเวินเหรินชีชีเห็นชัด ๆ ตาลุกวาวขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว
แต่คำแสดงความตกใจยังไม่ทันหลุดปาก ก็ได้ยินคุณย่าเจียงพูดประโยคนั้นขึ้นมาเสียก่อน
คนในห้องโถงรวมถึงเจียงอวี่เฉิงต่างอึ้งงัน
ไม่เข้าใจว่าทำไมคุณย่าถึงมีปฏิกิริยาแบบนี้
มันเกิดอะไรขึ้น… ทำไมต้องทรมานตัวเองแบบนั้น?
ท่ามกลางสายตางงงันของทุกคน คุณย่าเจียงเอ่ยต่อด้วยความเวทนา
"สะใภ้คนโตจากไปนานหลายปีแล้ว ฉันนึกว่าแกเลิกราวีเสียที ผลปรากฏว่าคนที่แกหามานี่มัน…
อวี่เฉิง แม้หน้าตาจะเหมือนแค่ไหน คน ๆ นั้นก็ไม่ใช่เธอ แกจำเป็นต้องลำบากใจขนาดนั้นเลยเหรอ?"
คำพูดของคุณย่าทำให้ผู้ใหญ่ของอีกสามสายตระกูลเข้าใจผิดตามไปทันที
เมื่อมองเวินเหรินชีชีอีกครั้ง ใบหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนเป็นความเข้าใจและตกตะลึง บวกกับความอึดอัดใจแทนเจียงอวี่เฉิง
ก็ไม่แปลกใจที่พวกเขาเข้าใจผิด แม้ปีนั้นจะไม่เจอศพของเหวินรั่ว แต่ตำรวจพบร่องรอยการต่อสู้ริมทะเล รวมถึงอวัยวะภายในบางส่วนของเหวินรั่ว
ดังนั้นแม้ด้วยการแทรกแซงอย่างเด็ดขาดของเจียงอวี่เฉิง เหวินรั่วจะถูกบันทึกสถานะว่า 'สูญหาย' มาตลอดหลายปี แต่คนตระกูลเจียงทุกคนก็เชื่อในใจว่าเธอตายไปแล้ว
พอได้ยินแบบนั้น เจียงอวี่เฉิงรู้ทันทีว่าคุณย่าเข้าใจผิด ใบหน้าที่เคยนิ่งเอาจริงกลับยิ่งจริงจังขึ้นไปอีก