ความทรงจำเก่า ๆ ถูกขุดขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าของเจียงเฉิงก็เกร็งขึ้นทันที ชายหนุ่มละสายตาไปมองเจียงซู่โดยไม่รู้ตัว
เจียงซู่แทบจะเป็นปฏิกิริยาสะท้อนพูดขึ้นทันควัน
"ไม่ใช่ฉันฟ้อง!"
เขาไม่ได้ฟ้องใครมานานแล้ว!
ไม่สิ ยังไม่มีโอกาสได้ฟ้องด้วยซ้ำ
เวินเหรินชีชีก็เอ่ยขึ้นเสียจังหวะ
"ไม่ต้องกลัว แค่ฉันจากตระกูลเจียงไปนานเกินไป ช่วงนี้เลยคุยกับอาไหวเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างที่ฉันไม่อยู่นิดหน่อย"
พูดจบ เธอก็มองสีหน้าเกร็งของเจียงเฉิง แล้วเอ่ยอย่างเป็นห่วงเป็นใยพร้อมแทงมีดเข้าที่อกเขาอีกครั้ง
"ไม่คิดว่าตลอดหลายปีที่ฉันไม่อยู่จะเกิดเรื่องขึ้นมากมายขนาดนี้ น้องถึงกับถูกขังอยู่ในตุ๊กตาได้ยังไงเหรอ?"
เจียงเฉิง: ...
ท่านอาผู้หญิงคนนี้ แกล้งแน่นอน
ดีเสียที่วันนี้เป็นวันคืนรวมญาติ เวินเหรินชีชีแซวเขาสองประโยคก็ไม่ได้ตามล่าตามเรื่องต่อ หลังจากนั้นก็ทักทายรุ่นน้องคนอื่น ๆ ของตระกูลเจียงไล่ทีละคน
เจียงฮั่นกับอันเหยียนทำตัวสุภาพถูกกาลเทศะ แต่เจียงอิ๋งกับเจียงซู่สองคนนี้ต่างเกิดหลังจากที่เวินเหรินชีชีหายตัวไปแล้ว ความจำที่มีต่อท่านอาผู้หญิงคนนี้จึงว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง
แต่ไม่เป็นไร
รู้แค่ว่าเธอคือแม่ของพี่สวี่สวี่ก็พอแล้ว
เจียงซู่ไม่ลังเลเลย ขึ้นมาก็ปลูกฝนชมลอย
"ท่านอาผู้หญิง ผมเจียงซู่ครับ ดูแล้วก็รู้เลยว่าท่านคือแม่แท้ ๆ ของพี่สาวผม สองคนหล่อสวยเหมือนกันเลย
ในบ้านนี้ นอกจากพี่หวยแล้ว ก็มีผมนี่แหละที่สนิทกับพี่สาวที่สุด ผมถือว่าพี่สวี่สวี่เป็นพี่สาวแท้ ๆ ของผมมาตลอด ต่อไปท่านก็ถือผมเป็นลูกชายแท้ ๆ ของท่านก็ได้นะ..."
เจียงซู่พูดไปเองคนเดียวยาวเหยียด ไม่เห็นเลยว่ามุมปากของเจียงอวี่ถงกับเซวียหนิงอวี้คู่สามีภรรยาข้าง ๆ เริ่มกระตุกแล้ว