ใกล้ถึงวันแต่งงาน ทุกคนในตระกูลเจียงต่างจัดการงานในมือของตัวเองไว้ล่วงหน้า อย่างน้อยก็เพื่อรับประกันว่าสามวันก่อนและหลังงานแต่งจะไม่มีเรื่องใดมารบกวน
เจียงหวยดูชุดแต่งงานที่ปรับแต่งของสวี่สวี่เสร็จแล้ว จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องบินไปเมืองหลวงด้วยตัวเองสักครั้ง เพื่อจัดการเรื่องต่าง ๆ ของสำนักความมั่นคงและสภาตรวจการเซวียน
กล่าวลาคนในบ้านแล้ว เช้าวันรุ่งขึ้นก็ออกเดินทางไปยังเมืองหลวง
เวินเหรินชีชีส่งเจียงหวยออกจากบ้านเสร็จ ก็ตรงดิ่งวิ่งโลดแล่นไปยังห้องทำงานของเจียงอวี่เฉิง
ไม่สนใจว่าเขาจะกำลังทำงานอยู่หรือไม่ เธอบิดตัวลงแออัดเข้ามาในเก้าอี้สำนักงานตัวกว้างของเขา แนบชิดด้านข้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
"สวี่สวี่ก็จะแต่งงานแล้ว อาไหวในฐานะพี่ชายยังไม่มีคู่ นี่ฉันกับนายต้องทำอะไรสักอย่างแล้วหรือเปล่า"
เช่น จัดให้ออกดูตัวอะไรทำนองนั้น
เจียงอวี่เฉิงถือแท็บเล็ตอยู่ในมือ กำลังอ่านรายงานผลประกอบการฤดูนี้ที่ต่างประเทศส่งมา พอได้ยินคำพูดที่พลอดมาเฉียบพลัน เขาก็เพียงอุดเสียงในลำคอ "หืม?"
เห็นท่าทางของเขาแล้ว เวินเหรินชีชีฉีกแผนเดิม เอื้อมมือคว้าแท็บเล็ตจากมือเขาวางไว้ข้าง ๆ ดึงดูดความสนใจของเขามาทั้งหมดอย่างแข็งขัน
เจียงอวี่เฉิงเป็นคนจริงจังกับงานมาตลอด แต่ตอนนี้ถูกขัดจังหวะกลับไม่โกรธ
เขาถอดแว่นขอบโลหะออกจากสันจมูก มองภรรยาอย่างจริงใจ แล้วถามเธอ
"นายไม่เคยยึดหลักไม่แทรกแซง ไม่จัดการแทนลูกไม่ใช่หรือไง"
ตัวเธอเองก็ไม่ใช่คนที่ชอบถูกแทรกแซง ตอนนั้นที่ต้องปั๊มรอยชะตาด้านความรักให้เจียงสวี่สวี่ก็เพราะจำใจไม่ได้ แต่กับเจียงหวย เธอไม่เคยแทรกแซงมากนัก