เหมือนบึงลึกที่เคยสงบนิ่งดั่งเหว ได้เริ่มมีร่องรอยของการไหล
ราวกับเวลาที่หยุดค้าง ได้เคลื่อนไหวขึ้นอีกครั้งในตอนนั้นเอง
ภาพขาวดำจากนี้มีสีสัน ณ วินาทีนี้ ฉู่เป่ยเฮ่อรู้สึกถึงความรู้สึกทั้งหมดในความทรงจำอย่างแจ่มชัด
นั่นคือความรู้สึกที่ฉู่เป่ยเฮ่อมีต่อเจียงสวี่สวี่
เขามองเธอ ดวงตาดำคู่นั้นหาได้สั่นไหวเล็กน้อยอย่างหายาก เมื่อมองให้ดี ยังพอเห็นแสงอ่อนโยนที่จางหายไปนานจุดหนึ่งในแววตาคู่นั้น
แต่เจียงสวี่สวี่ในตอนนี้ ไม่ได้สังเกตเห็นแสงนั้นเลย
สายตาของเธอถูกดึงดูดไปที่วงแหวนสีทองที่ปรากฏขึ้นบนมืออย่างฉับพลัน เธอรู้สึกได้ว่าพลังสัญญาที่มีจิตสำนึกนั้นมาจากมัน ถึงจะงงงัน แต่ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์จะคิดอะไรกับการเปลี่ยนแปลงที่มาแบบไม่ทันตั้งตัวนี้
ฉู่เป่ยเฮ่อถึงกับเปิดเผยอดีตตัวตนของทั้งคู่เพื่อช่วยเธอ เธอไม่ควรเผลอใจไปที่อื่น
ฉู่เป่ยเฮ่อเห็นเธอ "ไม่ขะเข้อะไร" จึงอ้าปาก กำลังจะพูดอะไรสักอย่าง เสียงของเหวินเหรินไปยี่ก็ดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง แต่คราวนี้พูดกับเหวินเหรินชีชี
"นายนี่มันดันดีจริง ๆ"
ได้ลูกสาวผูกพันกับคู่ครองที่น่าเกรงขามขนาดนี้จริง ๆ มาให้
เหวินเหรินชีชีก็ประหลาดใจไม่น้อย เธอคิดไม่ออกเหมือนกันว่าทำไมกฎที่ติดตัวมาแต่กำเนิดของสายพันธุ์มังกรถึงได้ไม่มีผลกับสวี่สวี่ แต่เรื่องนั้นไม่ได้ขวางที่เธอจะดีใจแทนสวี่สวี่ รวมถึง...
การเอาคืนเหวินเหรินไปยี่
"ฉันแค่น่าเชื่อถือกว่านายเท่านั้น"
โดยเฉพาะในฐานะแม่
เหวินเหรินไปยี่กวาดสายตามองเธอเรียบนิ่งครั้งหนึ่ง แล้วจึงถอนสายตา กลับไปมองที่ฉู่เป่ยเฮ่ออีกครั้ง