เจียงหวยเห็นดวงตาแดงๆ ของเจียงสวี่สวี่ และเวินเหรินชีชีที่เธอกอดอยู่ในอ้อมแขนเป็นสิ่งแรก เขาตื่นตระหนกก่อน แล้วแววตากลับค่อยๆ ซึมซาลความเย็นเยียบออกมา
“พวกนั้นลงมือกับพวกคุณหรือ?”
พูดจบ เขาเงยหน้ามองผู้อาวุโสในตระกูลไม่กี่คน และเหวินเหรินไป๋อีอย่างเย็นชา
ผู้อาวุโสในตระกูลทั้งหลายได้ยินดังนั้นก็รู้สึกถูกกล่าวหาโดยไม่เป็นธรรม
พวกเขาไม่ได้ลงมือเลยสักนิด
คนที่ลงมือก่อนเมื่อกี้ก็คือเวินเหรินชีชีต่างหาก!
แต่เพราะพวกเขาไม่ได้โดนสายฟ้าของเวินเหรินชีชี คำพูดแบบนี้จึงไม่มีใครเชื่อ
และเจียงหวยก็คงไม่เชื่ออยู่ดี
เวินเหรินชีชีมองเจียงหวยตรงหน้า ลมหายใจของเขามีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย แต่เธอกลับไม่สัมผัสพลังปีศาจได้แม้แต่นิดเดียว จึงเพียงจับมือเขาไว้แน่น กลัวว่าเขาจะจากไปอีกครั้ง
เจียงสวี่สวี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กำลังจะเปิดปากถาม ก็เห็นเจียงหวยยกมือหนึ่งวางลงบนหัวของเธอ
“สิ่งที่แกพูดเมื่อกี้ ฉันรับรู้หมดแล้ว”
เจียงหวยไม่ได้บอกว่ารู้ได้อย่างไร แต่เมื่อมองแม่ที่เสี่ยงอันตรายเพื่อเขา และน้องสาวที่อยากแลกตัวเองเพื่อช่วยเขา ในใจเขาก็มีความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงปนความสงสารต่อความรักนั้นเช่นกัน
เขารู้ว่าตัวเองปลุกระดูกเลือดปีศาจที่ว่านั้นขึ้นมาแล้ว แต่เขากลับใช้พลังปีศาจไม่ได้เหมือนสวี่สวี่
ยิ่งไม่อาจ... ปกป้องพวกเธอได้
แต่อย่างน้อย เขาก็ไม่ยอมให้พวกเธอต้องเสี่ยงอันตรายเพราะเขาอีก
เขามองสวี่สวี่ แววตายังคงอ่อนโยนเช่นเดิม แต่น้ำเสียงที่มีต่อเธอกลับเข้มเข้มเย็นยิ่งกว่าที่เคย
“ฉันไม่เห็นด้วย ไม่ยอมรับ และต่อจากนี้ก็ห้ามมีความคิดแบบนี้อีก”
แม้เขาจะไม่ชอบความรู้สึกถูกจัดการควบคุมตามใจคนอื่น แต่ถ้าตอนนี้ยังหนีพ้นแผนการของตระกูลเหวินเหรินไม่ได้