เห็นได้ชัดว่าฉู่เป่ยเฮ่อก็นึกถึงความทรงจำในส่วนนี้ขึ้นมาได้เช่นกัน
ยิ่งได้เห็นห้องนั้นด้วยตาตัวเอง ห้องที่ในความทรงจำเคยเป็นเพียงภาพขาวดำก็เหมือนถูกจุดให้สว่างขึ้นมาด้วยสีสัน
ภาพที่ลอยอยู่ในความคิดคือเขากับเธอนอนร่วมเตียงเดียวกัน และตรงกลางระหว่างสองคน คือเต่าระบบตัวหนึ่งที่ยังเป็นเพียงเต่าลายไม้
และสิ่งที่ถูกจุดให้สว่างไปด้วย ก็คือใบหน้าข้างของเจียงสวี่สวี่ที่กำลังหลับใหล
บางอย่างที่หัวใจกำลังฟื้นคืนทีละนิดทีละหน่วย
เขามองไปที่เจียงสวี่สวี่ ดวงตาคมดำจับไปเต็มไปด้วยอารมณ์ที่มองไม่เจาะจง
ถึงความทรงจำจะชัดเจน แต่เขารู้ว่าคราวนี้ เธอไม่ยอมอยู่ห้องเดียวกับเขาอีกแล้ว
ดังที่คิด ก็ได้ยินเจียงสวี่สวี่พูดว่า
"นายไปนอนกับเจียวถูสิ ฉันจะนอนห้องเล็กห้องนั้น"
แม้คราวก่อนจะเริ่มต้นด้วยการนอนห้องเดียวกัน ก็เพราะไม่แน่ใจความลึกของหมู่บ้านวัตถุโบราณแห่งนี้ จึงต้องให้ทุกคนอยู่รวมกันเพื่อความปลอดภัย
คราวนี้ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่จะจัดการแบบคราวก่อน
ฉู่เป่ยเฮ่อเข้าใจเป็นธรรมดา ไม่มีข้อคัดค้าน แต่กลับพูดว่า
"นายอยู่ห้องนี้ ฉันกับเจียวถูไปอยู่อีกห้อง"
พูดจบก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ขัด ตัดสินใจลงมาเสียอย่างนั้น แล้วให้หัวหน้าหมู่บ้านไปจัดการ
หัวหน้าหมู่บ้านเห็นสองคนต่างฝ่ายต่างมีใจความแบบนี้ แม้จะเข้าใจไม่ได้ ก็จัดการตามที่ตั้งใจไว้
แต่ก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดีที่จะให้ฉู่เป่ยเฮ่อไปอัดกับเจียวถูอยู่ห้องเดียวกัน
เขาจัดห้องให้ถึงสามห้อง คนละห้อง
แม้ปากจะไม่ถาม แต่ระหว่างทางกลับก็อดเป็นห่วงเป็นใยไม่ได้