เจียวถูที่เดินนำอยู่ด้านหน้าได้ออกจากประตูบ้านไปแล้ว โดยไม่สังเกตเห็นสองคนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังเลย
หัวใจของเจียงสวี่สวี่เต้นผิดจังหวะไปหลายวินาที เพราะคำพูดที่ฉู่เป่ยเฮ่อเอ่ยออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว
การได้กลับมาที่ตึกเล็กหลังนี้ กลับมาที่ลานบ้านนี้อีกครั้ง ทำให้ความทรงจำที่เธอพยายามกดทับเอาไว้ฟื้นคืนขึ้นมาพร้อมกับคำพูดสั้น ๆ เพียงสองประโยคของเขา
ดูเหมือนเสียงหัวเราะในวันนั้น พร้อมกับคำอวยพรที่มีให้ทั้งเธอและฉู่เป่ยเฮ่อจะดังก้องขึ้นในหูอีกครั้ง
ผ่านไปหลายเดือน นางกลับมาที่นี่อีกแล้ว
คนที่อยู่เคียงข้างก็ยังเป็นเขา
แต่ก็ไม่ใช่เขาอย่างเต็มตัวอีกต่อไป
ความอัดอั้นบางอย่างที่ไม่มีเหตุผลพุ่งขึ้นมาในอก เธอมองเขาแล้วถามกลับ
“แล้วไง?”
เปลวไฟลุกวาบในดวงตาของเธอ จ้องมองเขานิ่งอย่างนั้น
“นายไม่ได้จำความทรงจำระหว่างฉันกับฉู่เป่ยเฮ่ออยู่ตลอดหรือไง?
การที่ฉันกับฉู่เป่ยเฮ่อแต่งงานกัน สำหรับนายมันมีอะไรพิเศษอยู่ตรงไหน?”
น้ำเสียงของเธอแม้จะพยายามระงับไว้ แต่ก็ยังแฝงอารมณ์บางอย่างอยู่
เมื่อฉู่เป่ยเฮ่อได้ยินคำถามนั้น มือที่กุมมือเธอเอาไว้ก็แข็งค้างเล็กน้อย
ทว่าก่อนที่เจียงสวี่สวี่จะคิดว่าเขาจะปล่อยมือ เขากลับเอ่ยตอบคำถามของเธอ “พิเศษ”
เสียงของเขาต่ำลึกราวสายน้ำ เปี่ยมความจริงจัง เขาบอกกับเธอ
“การมีอยู่ของเธอ สำหรับฉันมันพิเศษมาตลอด”
ไม่ใช่แค่เรื่องการแต่งงานที่พิเศษ
ตัวเธอทั้งคน ในสายตาของเขาก็พิเศษอยู่ตลอดมา
สายมังกรไม่สามารถทำสัญญาร่วมกับมนุษย์ได้
แต่เธอกลับผูกพันสัญญาการแต่งงานไว้กับเขา
แม้สัญญานั้นจะสลายหายไปพร้อมกับการตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ของเขา แต่มันก็ยังคงเหมือนเส้นด้ายที่มองไม่เห็น ที่คอยรั้งเขาเอาไว้ตลอดเวลา