แม้จะรู้สึกว่าเรื่องนี้ดูไร้สาระอยู่บ้าง แต่ถ้าข้อเท็จจริงเป็นแบบนี้จริง อย่างน้อยพวกเขาก็มั่นใจได้ว่าตอนนี้ถูซิงจู๋จะปลอดภัย
ตราบใดที่วิถีแห่งสวรรค์ของโลกอื่นยังมีสิ่งที่ต้องการ ถูซิงจู๋ก็จะไม่มีอันตราย
เช่นนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้หัวใจของทุกคนในตอนนี้สงบลงชั่วคราว
เมื่อเรื่องของถูซิงจู๋จบลง สิ่งที่ต้องพูดต่อไปย่อมเป็นเรื่องที่อู่กวงตัดสินใจอยู่ต่อเองโดยฉับพลัน
พอถึงตรงนี้ สายตาของทุกคนรวมถึงกุยเซียวซวี่ก็จ้องไปที่ตุ๊กตาเซรามิกซึ่งเป็นที่สถิตของอู่กวงพร้อมกัน
เจียงสวี่สวี่เป็นคนเปิดปากก่อน
"ตั้งแต่แรกเธอก็รู้อยู่แล้วว่าชูเอ่อไม่ได้ถูกปราบลงจริง ๆ ใช่ไหม ไม่ยอมผสานจิตวิญญาณกับสามต้นไม้ เดินทางมาโลกอื่นกับพวกเขาเพื่อตามหาคน จริง ๆ ก็เพื่อจะอยู่ในโลกนี้ต่อให้เจอครึ่งที่เหลือของชูเอ่อแล้วกำจัดมันทิ้ง ใช่หรือไม่"
ถึงเป็นประโยคคำถาม แต่แววตาและน้ำเสียงของเจียงสวี่สวี่กลับชัดเจนราวกับการยืนยัน
อู่กวงไม่เปิดปากตอบ ก็ถือว่าเป็นการยอมรับโดยปริยาย
ลู่หนานซิงส่งเสียง "จ๊าบ" ในลำคอ แล้วก็หักห้ามใจไม่อยู่ เอ่ยขึ้น
"ขอพูดสักหน่อยนะ พี่ไม่ต้องโทษหนูที่อายุน้อยก็แล้วกัน อายุขนาดนี้หนูก็พูดตามตรงอยู่แล้ว"
พูดจบ เธอก็ทรงตัวตรงขึ้นเล็กน้อย มองตุ๊กตาเซรามิกตัวจิ๋วบนโต๊ะน้ำชาจากมุมสูง
"พี่อายุมาก จิตวิญญาณก็ฝังใจกับชูเอ่อมานับพันปี ความคิดพี่อาจยังค้างอยู่สมัยศักดินา แต่พวกเราวัยใหม่ยุคนี้ เลิกฮิตแล้วที่จะแบกทุกอย่างคนเดียวเพื่อลูก"
ลู่หนานซิงหน้ายังคงเป็นเด็กอยู่ แต่กลับจริงจังสอนสั่งอู่กวงเสียยกใหญ่
"พวกเราคนยุคนี้เชื่อเรื่องจิตวิญญาณทีม จิตวิญญาณทีมนี่พี่เข้าใจไหม"
เธอชี้มือไปที่แถวคนบนโซฟา