ห้องสมุดของคอนโด
"ถูซิงจู๋" และ "หลินเจินเจิน" นั่งอยู่ตรงข้ามกัน มองหน้ากันตาละห้อย
ทั้งสองไม่ได้ร่วมวงคุยกับหูลี่จือและคณะเลยสักนิด
อยู่ร่วมกันมาสองปีกว่า หลินเจินเจินในใจก็รู้ดีว่าหูลี่จือมีความลับซ่อนอยู่
อย่างวันนี้ คนที่ปกติชอบอยู่เงียบ ๆ คนเดียว พอดี ๆ กลับมี "เพื่อน" ผุดขึ้นมากมายขนาดนี้ มันชัดเจนว่ามีอะไรแปลกปลอม
แต่หลินเจินเจินก็มักคิดว่าแต่ละคนย่อมมีวงการและความลับของตัวเอง เมื่อลี่จือไม่เล่าเอง เขาก็จะไม่ถามเอง
แต่เมื่อมองดู "ถูซิงจู๋" ที่ตรงข้ามซึ่งชัดว่าจิตใจล่องลอยไปไกล เขาก็อดถามออกมาไม่ได้
"พวกเธอคุยเรื่องของนายหรือเปล่า หรือนายได้ทำอะไรไว้?"
ไม่เช่นนั้นทำไมทั้งหมดมาด้วยกัน แต่กลับมีแต่เขาที่ถูกตัดออก?
หลินเจินเจินเพิ่งพาสุนัขจิ้งจอกออกเดินกลับมา ไม่ได้เห็นฉากถูซิงจู๋สองคนเอามีดฟันกันเอง จึงธรรมดาที่จะคิดว่าถูซิงจู๋ตรงหน้านี่คือคนเดิม
ถูซิงจู๋ได้ยินคำถาม ก็เพียงพึมพำเสียงต่ำว่า
"ผมเองก็ไม่รู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกัน"
เขาหยุดพักหนึ่ง แล้วพูดว่า
"ผมกับพวกเขาไม่ได้อยู่ฝ่ายเดียวกัน"
ถูซิงจู๋ที่อยู่ฝ่ายเดียวกับพวกนั้นจริง ๆ เขาเพิ่งไม่ได้เห็นเลย
คำพูดทันทีที่ออกจากปาก หลินเจินเจินยิ่งสับสนหนักขึ้น
ทะเลาะกันแตกหักกันแล้วหรือ???
ยังไงก็เพิ่งจะได้เจอกันวันนี้ครั้งเดียว หลินเจินเจินแม้จะสงสัยในใจ ก็ไม่อยากสืบกันมากเกินไป
ในห้องสมุดเงียบผิดธรรมชาติอยู่อีกช่วงหนึ่ง กระทั่งข้างนอกห้องรับแขกในที่สุดก็มีเสียงดังขึ้น
หูลี่จือเคาะประตูห้องสมุด ทำสายตาให้ออกมา